فنجان هـای خالی را که نگاه می کنم . . .
گلــویم
به خاطر قهوه هایی که با ” تو ” نخورده ام ، چقـــدر می سوزد !
ـــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی سرقرارمان در همان کافه ی همیشگی دیر رسیدی
بگو راه را گم کرده بودم
بگو ساعتم خواب مانده بود
اصلا بگو به مترو ساعت هفت نرسیدم
برای شتابی که نداشتی
بهانه ای جور کن
جهان
با دروغ تو
زیبا می شود !

تنهایی... دیوار... قهوه ای سررفته از حوصله ام... اتاقی که چهارتاق باز... روی من خوابیده... چشم هایی که از ساعت کار افتاده ترند... و شانه های تو که زیر بار باران نمی روند... باید گریه ام را روی بی کسی هایم تنظیم کنم... و این یعنی تنهایی..

گریه هم بر غم این فاصله ها
مرهم نشود
مثل یک قهوه که از تلخی آن
کم نشود

روز و شب پیش همه روی لبم
لبخند است
تا حــواس احدی جمــع به
بغضم نشود

سرد میگردد همیشه
قهوه هایم روبروت
مثل رفتار خودت
در روزهای برفیم

یک فنجان قهوه،
دستانت که میان گیسوانم میرقصد،
دوستت دارمی که آرام زمزمه میکنی،
اشک شوقی که از گوشه چشمم میچکد...
منی که از خواب میپرم...

به دنبال چه میگردی باز ؟
من گم شده ام در گریه
میان شعر های حافظ
تو دلگرم
از نوشیدن قهوه
هم صحبت با دیگری ...

☕️☕️

من باشم و
تو باشی و
دو فنجان خالیِ تلخ...
با قهوه ی چشمانت بی خواب شوم و
با قند لبخندت شیرین...
چنان نگاهت کنم تا سپیده دم
که گویی سخن نگفته
عاشقی با معشوقش
این چنین...
هیتلر جانت شوم و
برای بدست آوردن مساحت کل وجودت
جهانی را بهم ریزم...

قاصدک ها بیکار نشسته اند‌‌‌...
و تهِ فنجان های قهوه
خبرِ شیرینی نیست...
سالهاست
جاده هایی که به تو می رسند
در دست تعمیر اند...!

یک فنجان یادت کافی ست
تا باران بند نیاید ...
تا صبح ، پشت پنجره بنشیند
و انگشتش را
جلوی دهانش بگیرد رو به گنجشک ها که هیس !
آرام بگیرید
اینجا کسی توی فنجانش
ماه را
دارد هنوز ...