طبق معمول هرشب با یک فنجان قهوه به کافه ی خیالم میروم ...مرور ميكنم
تمامِ پيغام هايمان را...
باور كن هيچ نشانى
از اينكه قرار بود بروى، نميبينم
صبح بخيرت بود
قربان صدقه رفتنهايت بود
خستگى در كردنهايم
و سلفى هايى كه دلتنگيمان را نشان ميداد...
شب بخير اما،
نبود...
حق بده آشفتگى ام را...
انتهاى داستانِ ما،
مثلِ فيلمهاى فرهادى بود

هر روز
صبح
چشم که باز می کنم و فنجان قهوه ام را در دست میگیرم...
بیدار می شوی از خودت
و  راه می افتی در من
راه می افتی
که  از نو بروی

بعد از تو
هر که رفت
تو بودی
تو بودی که دوباره می رفتی...

تو سکوت می کنی
فریاد زمانم را نمی شنوی
یک روز من سکوت خواهم کرد
و تو آن روز برای اولین بار
مفهوم "دیر شدن" را خواهی فهمید... مفهوم فال های سقط شده از قهوه هایی که هیچوقت خورده نشده اند ...

تنهایی
میز کنار پنجره است
در کافه ی همیشگی
تنهایی
انبوه فیلترهای سیگار است
میان قهوه های باید
حجم بی نهایت کتاب
قدم زدن با افکار
گوش دادن به امپیریم
فیلم های بلاتار
تنهایی
لمس دقیق لحظه هاست
روی کاناپه ی افسردگی
حس گیج بودن
در خواب ظهر پاییزی

دود
فقط نام‌های مختلفی دارد
وگرنه
سیگار تو و دودِ پیپ های من و خانه‌های خرمشهر
هر سه به آسمان رفته‌اند...

من هستم
تهی از حجم هر چه در این خانه بود
سیگار
صندلی
و پنجره ای باز
انتظار میکشم آمدنت را

شبها را باید قهوه ریخت
تلفن را خاموش کرد
موزیک ملایمی گذاشت
شبها را باید چشم در چشم هم عاشقانه ردوبدل کرد
باید آرام در گوشَت شعری از شاملو نجوا کرد و میان آغوشت چشم بر هم گذاشت
دیگر بلند هم نشد...

نمي دانم قهوه بود
يا چشمانش قهوه اى
هر چه بود
يك هفته است بى خوابم!

هیچوقت فکر نمیکردم در پس این روز های خاکستری .... فرشته ای پیدا شود  و با معجزه ی لبخندش... این زندگیه نیمه سوخته را گلستان کند... از وقتی که آمدی تلخ ترین قهوه های دنیا هم در حضورت شیرین شده اند ... معجزه ی زندگی من دوستت دارم ❤️❤️❤️

نوشته شده توسط : شاعری که هیچ وقت نوشته نشد ...

گیر کرده است زمان
روی دل خوشی بودنت
و نخ های سیگار هم
ساعت را به جلو نمی برند
قدم هایم رو به گذشته می روند
و ولیعصر
نرفته ترین خیابان این شعر است.