شیرین ترین خاطره ام...
قهوه تلخیست که با تو نوشیدم...

از تـــو
چیز زیادی نمی خواهم
دستم را که بگیری
گرم می شوم .
لبخند که بزنی
دنیا شیرین می شود
آن قدر که این فنجان قهوه
زیر باران فجایع
بچسبد‌
ماه پا به فالم بگذارد
و ستارگان
دیـگر
خاری به چشم شب هایم نباشد

قهوه یا چای
فرقی نمی کند
این فاصله بر کامم
تلخ خوانی می کند

و قند چیزی نیست
جز بغضی چهارپهلو
که با اشک رابطه ی داغی دارد
بگو
با حجم نبودنت
کدام کافه پر خواهد شد
کدام قهوه شیرین...؟

یکشنبه است ، امشب
تو کمی زود بیا
دلم جا مانده ، جایی
در قرار دیروز
چای دم کنم یا قهوه؟؟
چه می گویم....
یکشنبه است ، امروز
عشق را چیده ام، آماده
تو فقط زود بیا...!

عصرها
زندگی
شبیه دلتنگی های
عاشقانه است
باید کنار
یک فنجان
گرم وشیرین نشست
خاطرات خوب
زندگی را مرور کرد
بی هیچ قضاوتی
همین که
خوبی ها
یادمان مانده
نعمت بزرگیست.

عصر بخییر

"یک زندگی کم است" برای آن‌که تمام شکل‌های
دوستت دارم را با تو در میان بگذارم!
می‌خواهم هر صبح که پنجره را باز می کنی آن
درختِ روبرو من‌باشم فصل‌تازه من باشم آفتاب
من باشم، فنجان قهوه من باشم و هر
پرنده‌ای کـه: نان از "انگشتان تو" می‌گیرد، یک
زندگی کم است برای شاعری، کـه می‌خواهد در
تمام جمله‌ها دوستت داشته باشد...

هوا
ســرد است و
آتشِ نگاهِ تو روشــن
چایِ باران
در فنجانِ قهــوه ای چشمم
دَم کشیده است ؛نترس
شانه ات را نزدیک تر کن
دردهایم از دهن افتــاده اند ..

پنجشنبه ها
اتفاق تلخی است که همیشه
در فنجان قهوه ام جاری ست
بدونه گلایه
بدون حرف
بدون بغض
بدونه خنده
مینوشم او را.
پنجشنبه ها با نگاهی سرد
خیره میشوم به فنجان داغ
وانقدر نگاه میکنم
به سرنوشت
که به جرم نوشیدن این همه تلخی ؛
که به جرم این همه خیرگی؛
مرا گناهکار میدانند.

با رفتنت برایم
تنها
دو فنجان قهوه
و یک پیپ و یک کتاب شعرمیماند و جسمی که  در انبوه خاطرات کشته میشود...

اعتیاد ، اعتیادِ دیگه
گاهی به پیپ...
 گاهی به قهوه...
گاهی هم به چشمان تو...[❤️]