‌هرکس در این دنیا یک آینه لازم دارد، که بگوید تنها نیست
هیچکس هنوز خودش را پیدا نکرده وگرنه خدا را صدا نمیزد!
خدا اینجاست،
در قلب من،
در قلب تو،
در دستان کفاش و یا شاید هم در پیپ یک شاعر!!!
خدا صدای همان بچه ای بود که وقت تولد از دنیا رفت،
صدای ترمز یک اتوبوس به وقت تصادف،
شاید اصلا خدا صدای شکستن دل باشد و شاید هم شکستن یک آینه!

از كافه
هميشگى ما
فقط ميز دو نفره مان مانده
و  مَـن [ مـن ]
از تمامى
ميزهاى چوبى و ديوار هاى رنگى
كافه ها دلخورم كه خاطرات تو را تداعى ميكنند ... !

چه شیرین شود
"قهوه"
اگر نامت بیوفتد ته فنجانم...
چه بی امان شود؛
"خنده"
اگر تعبیر شوند اين فال ها....!

اردیبهشت...

از آن ماه‌های لعنتی ست که در آن
کوه می‌چسبد
دریا می‌چسبد
با دوستان در خیابانها بودن می‌چسبد
کافه گردی می چسبد
قهوه های تلخ می چسبد
پیپ میچسبد
در خانه بودن و ولو بودن زیر دست و پای مادر می‌چسبد
تمام رنگها برای پوشیدن خوبند

هوا جان می‌دهد برای عاشقی کردن و کیفور شدن در همه چیز...

آنقدر این اردیبهشت برای همه چیز و همه کار دوست داشتنی است
که یک ماه برایش کم است و باید کم کمش شش ماه تمدید شود...

و چه زیباست اگر این ماه بهشتی با بودنِ #تُ باشد

می‌خواهم هر صبح که پنجره را باز می‌کنی
آن درختِ روبه‌رومن باشم،
فصل تازه من باشم،
آفتاب من باشم،
فنجان قهوه من باشم
و هر پرنده‌ای که نان از انگشتان تو می‌گیرد...

کافیست قحطی به جانِ قهوه ها بزند ...
نسلِ چندین هزار خاطره منقرض میشود ...

بایدباور کرد که خیلی چیزها در زندگی 'نمیشود'
و 'نمیشود' های کوچک یک 'نمیشود' بزرگ را رقم میزنند
مثلا
'نمیشود'
که هر روز پروفایلت راچک نکنم
'نمیشود'
که متلک های نوشته در پروفایلت را به خودم نگیرم
'نمیشود'
که بی توجه باشم به تمام دلتنگی ها تو
'نمیشود'
که باهربار شنیدن اسمت حتی به تشابه، دلم برای نبودنت نگیرد
'نمیشود'
که تو هم برایم یکی باشی مثل دیگران
'نمیشود'
که باشی و بغض نکنم که نمیشود جمعه عصررامهمانت کنم به یک فنجان قهوه
همه این 'نمیشود' ها جمع خواهند شد و'نمیشود' درزندگی ام باشی،را پدید می آورند
ولی یک 'نمیشود'ی هم از همه این نمیشود ها غم انگیز تر است
همین که' نمیشود' باورکنم تو سهم من نیستی...

کافه باشد
تو باشی
همان آهنگی که خاطره هامان را
پخش میکند باشد
دستان تو در دست من باشد
قهوه مان سرد شد؟!
فدای سرت !
میدانی که خیره شدن به چشمان قهوه ای ات
برای من بس است!

محبوبم!
قهوه ات را بنوش
روزنامه ات را بخوان
به ميز روبرو لبخندى بزن
صورت حسابت را بپرداز
بارانى ات را بپوش
و از كافه بيرون بيا

چشمان من شهري ست با آغوشى مهربان
هر خيابان
هر ميدان
هر چهار راه
تو را يك قدم به من نزديكتر مى كند
و درب هاي خانه ها
همواره رو به آمدن تو بازند
و از ميان پنجره ها
آنهايي كه پشتشان سه گلدان شمعدانى ست
و آنهايي كه پرده ها شان
در باد مى رقصند

محبوبم!
بارانى ات را در بياور
كلاهت را در دست بگير
به ديدارم بيا
خانه اي آشنا
با گلدانهاي شمعدانى
با پرده هايي كه در باد مى رقصند
و شهرى كه چشم هايش براي تو شعر مى نويسد
در انتظار تو ست

وقتی پر است از خاطراتت شعرهای من
باید بنوشی با خیال تخت قهوه ات را!