آمدی تا خانه ام از مرز ویرانی گذشت
از نگاهم یک غزل در صبح بارانی گذشت

آمدی با آفتابی از افقهای شگرف
آمدی از قطب کابوس زمستانی گذشت

روزهایم شعرهایم اشکهایم گم شدند
تا تو را پیدا کنم صد سال سریانی گذشت

کوچه های بوسه و باران و چتر و وسوسه
از خیابان گناهی رذل و طولانی گذشت

کافه ها و قهوه ها و میزها و مردها
بی تو هر روزم به تکراری که میدانی گذشت

باز میخوانم از عمق چشمهایت قصه را
باز داش آکل از عشق نحس مرجانی گذشت

آمدی با تو تمنای غزل جانی گرفت
رفتی و سیل آمد از مصراع پایانی گذشت

فنجان واژگون شده قهوه ی مرا
بر روی میز باز تکان داد با ادا

یک لحظه چشم دوخت به فنجان خالی ام
آرام و سرد گفت که در طالع شما

قلبم تپید باز عرق روی صورتم
گفتم بگو مسافر من می رسد؟و یا...

با چشم های خیره به فنجان نگاه کرد
گفتم چه شد؟...سکوت و تکرار لحظه ها

آخر شروع کرد به تفسیر فال من
با سر اشاره کردکه نزدیکتر بیا

اینجا فقط دوخط موازی نشسته است
یعنی دو فرد دلشده ی تا ابد جدا

انگار بی امان به سرم ضربه می زدند
یعنی که هیچ وقت نمی آید او خدا؟

گفتم درست نیست از اول نگاه کن
فریاد زد:...بفهم!رها کرده او تو را...

عاقبت فاصله افتاد میان من و تو
اینچنین ریخت به هم روح و روان من و تو

قهوه خوردیم مگر فال جدیدی بزنیم
قهوه شد تلخ تر از تلخی جان من و تو

موعد دلخوری از عمر هدر رفته رسید
صف کشیدند دقایق به زیان من و تو

دیگری آمد و بین من و تو جای گرفت
تا فراموش شود نام و نشان من و تو

فکر ما بود بسازیم جهانی با هم
گرچه پاشید و فروریخت جهان من و تو

غروب تمام جمعه های نبودنت
را دود کردم
در کافه ای !کافه ای دور دست ...
خاطره ای میان من و تو نیست
در قهوه های فرانسه آن !
لیوان هایش ماتیک خورده نشده به لبانت !
خاطرم مشوش نیست به یاد تلخند هایت ...
حتی  صدایت لابه لای سکوت ، صدایم نمی زند!!
غروب تمام نبودنت ، سخت که نه !
اما  عجیب گذشت !
باور کن تمام فعل های رفتن صرف می شود ،
حتی اگر عاشقش باشی . نه غروب دلگیرست نه جمعه ! فقط کمی من دلگیرم ...همین !

محتاجم ...
محتاج یک فنجان قهوه
که پهلویش تو باشی

و چشم های تو
همان کافه ی دنجی است که...
قهوه هایش حرف ندارد...

بند دلم پاره شد،کنج دلت جااای کیست...
قهوه و فااالم بشو، فال دلت بهر  کیست...

ابرم دلم رعد زد،تا ک ببارد تراااا...
این همه دیوانگی،بابت باران کیست...

فصل دلم تازه شد،غم ز دلم دور شد...
فصل بهارم تویی،فصل بهار تو کیست..

نسیم زندگانی،خش خش برگااای پیر...
نسیم عمرم تویی،باد هزین تو کیست...

سوزو گدازم تویی،رازو نیااازم تو بااش...
این همه آورگی،بهر دلت مااااال کیست...

آخر شعر سپهر،با عسل ناام توست....
شهد وجود گلت،بهر تماشااای کیست؟.....

يک شهر
يک خيابان
يک كافه
يک ميز
يک صندلى
يک فنجان قهوه
يک پاكت سيگار
و يك آدمى كه ديگر هيچ احساسى ندارد

بعد از تو کافه ها قرار دلم شده

سیگار بهانه است تو را دود می کنم...

یک نخ آرامش دود میکنم به یاد ناآرامی هایی که از سرو کول دیروزم بالا رفته اند...