شب های قبل از تو شعر میخواندم؛
پشت پنجره می نشستمو پیپ میکشیدم
قهوه مینوشیدم؛
به گلدان های کوچک اتاقم میرسیدم؛
آدم ها را دوست داشتم ؛
بی هوا پریدی میانِ آرامشم ؛
بی هوا هم رفتی...
کتابِ شعرها خاک میخورند؛
قهوه در فنجان یخ زده است؛
گل های گلدان خشک شده اند؛
از آدم ها متنفرشده ام
"سرت سلامت... "

اصلاً زنها را نميشود به امان خدا رها كرد...
هرچقدر هم كه بگويي لوس ميشوند
رويشان زياد ميشود
باز بايد چهارچشمي هوايشان را داشته باشي
خودت را نگاه نكن
با يك پیپ و یک توتون کلاسیک دانهیل
بایک فنجان اسپرسو
با يك قدم زدن
با يك موسيقي
ميشوي مثل روزِ اولت
زنها اما دلشان يك آغوش ميخواهد و بس ...

آمدم براي خودم عشق دم كنم
نبودي ، چمدانت هم نبود
كمد لباس هايت هم خالي بود
عشق را بي خيال شدم،
پیپ کشیدم
قهوه اماده كردم
دو فنجان ريختم
و با جاي خالي ات
به گفتگو نشستم...

‏گاهی برای خوب شدن حالت
‏نباید سمت آدما بری
‏گزینه های امن تر ‏و مطمئن تری هم هست
‏
♡‏بارون
♡‏پیپ
♡‏موسیقی
♡‏قهوه

اندوه های یک مرد را؛
گاهی
چند کام از یک پیپ هم
می تواند به هم بدوزد
و از لب هایش بشکافد
و بیرون ببرد از پنجره...
اندوه های زنانه اما
خانگی تر از این حرف ها هستند
درست مثل شیشه های مربا
مثل سبزی های خشک معطر
که می کوشند
یک تکه از بهار را
برای زمستان کنار بگذارند...!

و پشتِ هر پیپ ضجه ی مردیست
غرور گریه ی ما را زنان نمی فهمند...

فرياد ها دور دهان ديوار
خشك شده اند  
و كلكسيوني از سيگار هاي نيمه كشيده
كنار فنجان قهوه صف بسته اند
مردي به جاي در از پنجره بيرون ميرود
و زني به تنهاييش
در آينه لبخند ميزند
زمان را به عقب برگردان
اينبار ميخواهم خنجر را به قلبت فرو كنم

I am thinking of u and every day I smoke cigarettes the number of my teeth

به تو فکر میکنم و هر روز به تعداد تمام دندان هایم سیگار می کشم..!

سیگار از آخرین پک
سرباز از آخرین تیر
دخترک از آخرین کبریت
همه از تمام شدن
می ترسیم...

عصر یک جمعه پس از دیزی سنگی باتو

چای و سیگار و غزل خوانی و دیگر هم هیچ