سیل بیاید
برف ببارد
طوفان بشود
اصلا، همه ی دنیا را
باد و برف و باران ببرد
به من هیچ ربطی ندارد
وقتی تو دلم را برده ای
وقتی عشقت،طوفان به پا می کند هر دم
وقتی نبودنت، بارانی ام می کند
وقتی خواستنت،
طعم قهوه گرم،
در یک روز برفی را دارد.

دلم برای کودکی
خنده های الکی
تنگ شده ...
برای محله قدیمیمان ...
دلم برای پیرمرد چرخ فلکی
که مرا چند روز پشت پنجره منتظر می گذاشت
تنگ شده ...
کجایی پیرمرد ...؟!!!
دلم برای نگاه غمگینت و کام های سنگینه سیگارت تنگ شده ...

این سیگار که در دست من است?

می سوزد و صدایش در نمی آید ?

درست مثل خود من در دست خاطرات تو...?✋

تلخ تر از
قهوه ای که نوشیده ام
بی تو
تنهایی
بود در این کافه پر خاطره....

پیپِ اول صبح خوددرگیریِ عجیبی دارد!
نمیدانی میکشی که حسن ختام شب گذشته باشد
یا آغاز صبح پیش رو!
فقط میدانی حیف است میان نئشگى  آسمان صبح٬ زیادی هوشیار باشی!

-چند اسکناس مچاله
چند نخ شکسته‌ی سیگار؛
آه بلیط یک طرفه!
چیزی
غمگین‌تر از تو
در جیب‌های دنیا پیدا نکرده‌ام...

مرد هم که باشی!؟
گاهی شبها
انقدر درد ناک میشودکه
بایک فنجان قهوه یک پیپ
تا صبح به دوست داشتن کسی فکر میکنی!؟
که
چند خیابان آن طرف تر
به فراموش کردن تو فکر میکند!

☕️❤️تویی

❤️☕️زیباترین تصویر

☕️❤️نقش بسته در فالم

❤️☕️و من با عشق

☕️❤️زیباترین نقش تو

❤️☕️در فنجان

☕️❤️این قهوه را با بوسه ای

❤️☕️جرعه جرعه نوشیدم

من بی قرارم،

شاخ و دُم اگر ندارد
بغض که دارد!
نه قهوه..نه چای...
نه شعرهایِ سهراب
هیچ کدام آرامم نمی کند!...
چیزی شبیه به بچه ای هشت ماهه
که نه وقتِ آمدنش رسیده
نه خیالِ آمدن دارد
تنها می پیچد در دل
و ناله سر می دهد مادر از درد..
چاره ای بی اندیش ...
پیش از آنکه روحم سقط شود...

به اندازه ی یک فنجانِ قهوه
به اندازه ی چند دقیقه، با من نشسته بود
از خودش گفت، از قصدِ آمدنش، از چرایِ رفتنش
ساده بود و صمیمی‌
لحنی داشت، به گوشِ احساسِ من، بی‌ انتها غریب
قهوه‌اش را خورد، و رفت

ماجرایِ عجیبی ‌ست بودنِ ما آدم ها
یک نفر برایت چند دقیقه وقت می‌‌گذارد و به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، چشمانت را به دنیائی تازه باز می‌‌کند
برای یک نفر، عمری وقت می‌‌گذاری. همان کسی‌ که قادر است به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، دنیایی را خراب کند

با تاسف نمی‌نویسم
برای بیدار شدن، برای شروع‌های تازه، هرگز دیر نیست
قهوه‌های تلخ، آدم‌های تلخ، روز‌های تلخ، الزاماً به معنی‌ پایانی تلخ نیست
هنوز هم معتقدم ... برای وارد شدن به دنیای دیگران، باید به اندازه یک فنجان قهوه برایشان وقت گذاشت