یک نفر مدام سیگار میکشد...
زنی هنگام آشپزی
ترانه ای غمگین را زمزمه می کند...
دختری به بهانه ی فیلم اشک میریزد...
پسری نیمه شب در خیابان پرسه میزند...
همه دلتنگند، همین...

زندگی در حقیقت مثل قهوه است
سیاه، تلخ و داغ!

اما میشه توش شیر ریخت، تا روشن بشه
میشه توش شکر ریخت، تا شیرین بشه
و میشه کمی صبر کرد، تا خنک‌ بشه!

قهوه ات را تنها بنوش
تو که نمی‌دانی
آدم ها چقدر زود عوض می‌شوند
و چقدر باید بگذرد
تا خودت را قانع کنی
که قلب این آدم‌ها آنقدر پر است
از ذات خراب
که با هیچ چیز دیگری پر نمی‌شود

به جای فکر کردن به نخواستن ها، نشدن ها و قضاوت کردن ها؛ به اتفاقات و آدم های خوبِ زندگی ات فکر کن و رویاهایی که تا برآورده شدنشان، چیز زیادی نمانده...
به جای نشستن و افسوس خوردن برای لکه های کوچکِ روی شیشه؛ پنجره ات را باز کن، زیبایی های منظره را ببین پیپت را چاق کن و قهوه ات را بنوش...
بیخیالِ هرچیز که نمی خواهی و هرچیز که نمی شود...
مگر دنیا چند روز است؟!

ـــــــــــــــــــــــــــ

نگاه در نگاه
دو فنجان قهوه ے سرد
زمان ؛ ایستاده
چشم ها ...
عاشقانه مینگرند
در دنیایی دیگر !!

زنده‌تر از تو کسی نیست چرا گریه کنیم؟
مرگمان باد و مباد آنکه تو را گریه کنیم
هفت پشتِ عطش از نامِ زلالت لرزید
ما که باشیم که در سوگِ شما گریه کنیم

رحلت امام خمینی (ره) تسلیت باد

جهت اطلاع فقط ۱۴ خرداد تعطیل هستیم

سلام دوستان امروز میخوام تجربه ام از دیدار با ماسترو رحیمی رو در اختیار شما قرار دهم
باور کردنی نبود که کسی در ایران در مورد تدخین تا این حد مسلط به فضای کار خودش باشه واقعا حرفه ای هستن 

تشکر از ماسترو رحیمی

«کاش دنیا مثل دیواری بود که پشت داشت و می شد رفت پشت آن ایستاد. کاش دنیا در خروجی داشت که می شد از آن بیرون زد و رفت توی حیاط پشتی آن و دراز کشید و خوابید یا در بی خیالی محض دست ها را توی جیب گذاشت و سوت زد یا در تنهایی مطلق نشست و پیپ کشید و قهوه خورد. کاش می شد دنیا را، منظورم این است همه دنیا را، همه دنیا را با ستاره ها و کهکشان ها و آسمان ها و زمین هایش، مثل قالی لوله کرد و کنار گذاشت.»

و مرگ تنها نفس نکشیدن نیست!
من مرده گان بیشماری رادیده ام
که راه میرفتند
حرف می زدند
پیپ میکشیدند
و خیس ازباران
انتظار و تنهایی رادرک میکردند.

یه هم اتاقی داشتم که همیشه ساعت دوازده شب به بعد میزد بیرون و نزدیکای صبح برمیگشت،
یبار ازش پرسیدم این وقت شب کجا میری؟
گفت آدمایی که شب از خونه میزنن بیرون پُر از حرفن واسه گفتن اما کسی رو ندارن واسه شنیدن، برای همین دستِ خودشون رو میگیرن و میزنن به دل خیابون،
راه رفتنشون از کنج دیوار، نگاهشون به پنجره های تاریک، حتی سیگار کشیدنشون وقتی نشستن لبِ جدول کنار پیاده رو پر از قصه ست.
من میرم قصه هاشون رو میخونم!
یکم با تعجب نگاهش کردم
رفت لب پنجره یه نخ سیگار روشن کرد و گفت
اینجوری نمیفهمی چی میگم، باید یه شب ببرمت تا ببینی آدمای شب با آدمای روز فرق دارن!
سه سال از حرفش گذشته بود
یه نصفِ شب که بعد از خستگیِ پیاده رویِ طولانی نشسته بودم لبِ جدول و سیگار میکشیدم و زل زده بودم به پنجره ی تاریکِ یه خونه ی قدیمی یاد حرفش افتادم،
شده بودم آدم شب!