خطورِ برف بر ذهنِ زمستان
و کولاک شعر در بزم تنهایی اَم
دست در دستِ نخی سیگار
قدم میزنم خاطرات دیرین را
در زمستانِ سرد و گاه زیبا
هم صدا با برف

غروب جمعه زندانست و دیوار

و یا چیزی شبیه کافه انگار

اسیر قهوه های تلخِ تُرک و

انیس تو فقط کبریت وسیگار

پاهایم
از تخت درازتر شده‌اند
دست‌هایم
حتی به لامپ می‌رسند
صدای موسیقی‌ام
از تمام دیوارهای آجری رد می‌شود

زل می‌زنم
به عکس سرخ‌پوست‌ها در کامپیوتر
و با تو قهوه می‌نوشمو پیپ میکشم
مثل کریستف کلمبی
که اتاقش را
از سرزمین‌های ناشناخته بیشتر دوست دارد

جلوى پاى بعضى‌ها بايد يك خط بكشيم و بگوييم:
ببين فلانى جانم من شب تا صبح صبح تا شب به تو فكر ميكنم...
من عكسهايت را روزى هزاران بار زير و رو ميكنم
من جاى تو هم در كافه ها قهوه مينوشمو پیپ میکشم
من نگرانت ميشوم
خلاصه در يك كلام،
برايت جانم را ميدهم
تو اما از اين خط جلوتر نيا
من تو را با فاصله دوست دارم
من به اين دوست داشتن عادت كرده ام
باور كن عشق،همه چيز را خراب ميكند !

فکر کردن ِ به تو
قهوه ی عصرانه ی هرروز من است
تلخ است ،اما سرحالم میکند
برای به تحریر درآوردن
عاشقانه هایی ناب
ڪه
وامدار ِ خیالِ خوش خاطرات توست ...

فکر کردن به تووو
شاعرم میکند
شاعری که دفترش پر است از
واژه های ناب و موزون?
فکر کردن به تو
برکتِ غزلهای من است

گرچه میڪوشم ،بخندم آبروداری ڪنم








طعمِ لبخندم به جز در قهوه ی قاجار نیست

عاشق بودن تنهایی غریبی ست ..
نه دل می ماند و
نه دلداری
کاغذهایت همه خالی از واژه می شوند
کتابهایت همه سفید
فنجان قهوه ات پراز سرنوشت تلخ
عاشق بودن جهان تنهایی ست
باران تنهایی ست
پیاده روی در شهر تنهایی ست
عاشق بودن
پنجره ای ست روبروی قبرستانی وسیع
که تنها یک گور دارد
آن هم تنهایی ست ...

قهوه می ریزم برایت نیستی آنسوی میز
هی شکر میریزم و تلخ است جای خالی ات

مانده ام تا چکار باید شدبا همین روز های تکراری
کاش می آمدی شبی از ره دردهای زمانه برداری

بس که بانظم می کنم صحبت خوب فهمیدشاعری هستم
با نگاهی به سمت من آمد باصدایی رسا غزل داری

سالها از قبیله ی بغضم سهم من زخم ناجوان مردی
کاش آوار غم و هجران روی دوشم دوباره برداری

آنفدر خسته ام از این دوران از همین روزگار لعنتی
ازتنم خستگی نمی راند دیگران قهوه های قاجاری

زیر کوهی عظیم ازغصه سالها دست و پا می زنم
بر دلم هیچ کس نمی بیند گرده ای فارغ از گرفتاری