‌
بوی پیپ آمد
با خودم می گویم نکند باز
پدر غمگین است...؟!

پُک زدن به سیگار هیچ معنایی ندارد الّا نوعی لجاجت با خود،
و حتی لجاجت در تداوم ِ نوعی عادت.
عجیب ترین خوی ِ آدمی این است که می داند
فعلی بد و آسیب رسان است، اما آن را انجام می دهد و به کرات هم.
هر آدمی ، دانسته و ندانسته،
به نوعی در لجاجت و تعارض با خود بسر می برد،
و هیچ دیگری ویرانگرتر از خود ِ آدمی نسبت به خودش نیست.

? محمود دولت آبادی

یک نفر مدام سیگار میکشد...
زنی هنگام آشپزی
ترانه ای غمگین را زمزمه می کند...
دختری به بهانه ی فیلم اشک میریزد...
پسری نیمه شب در خیابان پرسه میزند...
همه دلتنگند، همین...

زندگی در حقیقت مثل قهوه است
سیاه، تلخ و داغ!

اما میشه توش شیر ریخت، تا روشن بشه
میشه توش شکر ریخت، تا شیرین بشه
و میشه کمی صبر کرد، تا خنک‌ بشه!

قهوه ات را تنها بنوش
تو که نمی‌دانی
آدم ها چقدر زود عوض می‌شوند
و چقدر باید بگذرد
تا خودت را قانع کنی
که قلب این آدم‌ها آنقدر پر است
از ذات خراب
که با هیچ چیز دیگری پر نمی‌شود

به جای فکر کردن به نخواستن ها، نشدن ها و قضاوت کردن ها؛ به اتفاقات و آدم های خوبِ زندگی ات فکر کن و رویاهایی که تا برآورده شدنشان، چیز زیادی نمانده...
به جای نشستن و افسوس خوردن برای لکه های کوچکِ روی شیشه؛ پنجره ات را باز کن، زیبایی های منظره را ببین پیپت را چاق کن و قهوه ات را بنوش...
بیخیالِ هرچیز که نمی خواهی و هرچیز که نمی شود...
مگر دنیا چند روز است؟!

ـــــــــــــــــــــــــــ

نگاه در نگاه
دو فنجان قهوه ے سرد
زمان ؛ ایستاده
چشم ها ...
عاشقانه مینگرند
در دنیایی دیگر !!

زنده‌تر از تو کسی نیست چرا گریه کنیم؟
مرگمان باد و مباد آنکه تو را گریه کنیم
هفت پشتِ عطش از نامِ زلالت لرزید
ما که باشیم که در سوگِ شما گریه کنیم

رحلت امام خمینی (ره) تسلیت باد

جهت اطلاع فقط ۱۴ خرداد تعطیل هستیم

سلام دوستان امروز میخوام تجربه ام از دیدار با ماسترو رحیمی رو در اختیار شما قرار دهم
باور کردنی نبود که کسی در ایران در مورد تدخین تا این حد مسلط به فضای کار خودش باشه واقعا حرفه ای هستن 

تشکر از ماسترو رحیمی

«کاش دنیا مثل دیواری بود که پشت داشت و می شد رفت پشت آن ایستاد. کاش دنیا در خروجی داشت که می شد از آن بیرون زد و رفت توی حیاط پشتی آن و دراز کشید و خوابید یا در بی خیالی محض دست ها را توی جیب گذاشت و سوت زد یا در تنهایی مطلق نشست و پیپ کشید و قهوه خورد. کاش می شد دنیا را، منظورم این است همه دنیا را، همه دنیا را با ستاره ها و کهکشان ها و آسمان ها و زمین هایش، مثل قالی لوله کرد و کنار گذاشت.»