به باور قهوه‌نوشان، یک فنجان قهوه، و البته نه فقط فنجان قهوه ایلی، مثل یک بوم سفید برای خلق ایده‌های خلاق عمل می‌کند. فرهنگ قهوه از آسیا تا آمریکای جنوبی و از هنر تا خلاقیت ما را احاطه کرده است.

این فنجان‌ها طراحی هنرمند جوانی به نام رابرت ویلسون است که طی یک مجموعه طراحی به سفارش قهوه ایلی، انجام داده است.

ترکیب‌رنگ‌ها بر اساس سفارش این شرکت است: سفید. چرا که مطالعات نشان داده فنجان سفید، قهوه را خوش‌طعم‌تر می‌کند.

عصرانه ای به طعم همین واژه های تلخ

من تو ، غروب ، کافه و لبخندهای تلخ

تف می کنی تو شعر مرا روی میز و بعد

می ریزد از دهان تو این قطره های تلخ!

بزرگترین خطری كه ما را تهدید می كند پایین بودن و در دسترس بودن اهدافمان است.
"میكل آنژ"

کاش
گوشه دنجی
برای من و تو وجود داشت
گوشه ای دنج
با میز چوبی گرد قدیمی
و دو صندلی راحت
دو فنجان قهوه داغ
و هزاران هزار حرف دلتنگی در
سکوتی توام با نگاه های عاشقانه!
خسته ام از هیاهوی زندگی ماشینی
جدالی بیهوده میان زمان و مکان
تلاشی تهی از هرگونه آسایش
زندگی مملو از روزمرگی
خالی از احساس با هم بودن...
کاش
گوشه دنجی
برای عاشقانه زیستن وجود داشت...

بسیاری از زنانی که قصد بارداری و بچه‌دار شدن دارند از نوشیدن قهوه و هر خوراکی کافئین‌داری منع می‌شوند. با تکیه بر این فرض که مصرف کافئین در دوران بارداری به رشد کودک آسیب می‌زند. به تازگی اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند که رفتار و رشد کودک با نوشیدن قهوه آسیب نمی‌بینند و زنان می‌توانند در دوران بارداری یک یا دو فنجان قهوه در روز بنوشند.

نتایج پژوهش جدیدی که در ژورنال اپیدمیولوژی آمریکا (American Journal of Epidemiology) چاپ شده نشان می‌دهند زنان بارداری که مقدار متوسطی کافئین می‌نوشند نباید نگران هوش و رفتار کودکشان باشند.

مارک کلبانوف و سارا کیم از موسسه‌ی پژوهشیِ بیمارستان سراسری کودکان در اوهایو فهمیدند که با وجود مصرف عادی کافئین در دوران بارداری فقط چند پژوهش به موشکافی رابطه‌ی بین «در معرض کافئین بودن در دوران جنینی» با «رفتار کودک در خردسالی» پرداخته‌اند.

پژوهشگران اطلاعات جمع‌آوری شده از ۲۱۹۷ مادر آبستن و بعد کودکانشان را تحلیل کردند؛ مادران و کودکانی که در پروژه‌ی همکاری پیش از زایمان (CPP) از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۴ شرکت کرده بودند. گزارش شده که در این بازه‌ی زمانی افراد کمتری نگران اثر مصرف کافئین در بارداری بر سلامت و رشد کودک بودند. طی این پژوهش یک ماده‌ی شیمیایی به نام پارازانتین که محرک سیستم اعصاب مرکزی است برای پژوهشگران بسیار جالب بود. با تحلیل این ماده در کافئین پژوهشگران می‌توانستند طیف گسترده‌تری از اثرات جذب کافئین را در بدن زنان باردار بررسی کنند.

پس از مقایسه‌ی سطوح پارازانتین در هفته‌های ۲۰ و ۲۶ بارداری با ضریب هوش (IQ) و مشکلات رفتاری کودک در ۴ و ۷ سالگی، پژوهشگران رابطه‌ی معنی‌داری بین نوشیدن قهوه در دوران بارداری و هوش و رفتار کودکان در زمان‌های بررسی شده پیدا نکردند. با وجود این حدود ۱۱٪ از کودکان شرکت‌کننده در این پروژه در ۴ سالگی و ۷٪ از آن‌ها در سن ۷ سالگی به چاقی مزمن مبتلا شدند. پژوهشگران هیچ ارتباطی میان نوشیدن کافئین و بیماری چاقی کودکان هم نیافتند.

کیم که عضو هیات علمی دانشکده پزشکی دانشگاه ایالتی اوهایو است گفته: «ما بر اساس نتایج این تحقیق، در مجموع برای زنان بارداری که به‌ مقدار عادی ۱ یا ۲ فنجان در روز کافئین مصرف می‌کنند اطمینان می‌دهیم که هیچ خطری کودکان‌شان را تهدید نمی‌کند.»

لایو ساینس (Live Science) به برخی پژوهش‌های دیگر اشاره کرده که لذت بردن از یک یا چند فنجان قهوه‌ی صبح را برای مادران باردار بی‌ضرر دانسته‌اند. در سال ۲۰۱۲ یکی از این پژوهش‌ها کشف کرد که در معرض کافئین بودن در دوران جنینی لزوما به معنی شب‌بیداری و اختلال خواب در کودک نیست و مصرف عادی کافئین بی‌خطر است

با خوردن حرف هرگز سوء هاضمه نمی گیرید.
"وینستون چرچیل"

یک قهوه با چندین نام
قهوه‌ ترک زنِ اغواگر دنیای قهوه‌هاست که خیلی‌ها بر سر آغوشش با یکدیگر جنگیده‌اند. اما آیا او به‌راستی فقط به یک نفر تعلق دارد؟

"قهوه‌جوش ارمنی"
ساده‌تر بگوییم، آیا قهوه‌ی ترک واقعا «ترک» است؟ یا این که می‌تواند یونانی، قبرسی، ارمنی، بوسنیایی یا عرب هم باشد؟

بهتر است نگاهی به مسیری بیاندازیم که این قهوه از آن گذشته. همه‌چیز از شبه‌جزیره‌ی عرب شروع شد؛ وقتی که در اواسط قرن ۱۴، قهوه برای نخستین بار در یمن کشت شد و از آنجا به‌تدریج به دیگر نقاط سرزمین‌های عربی رسید. آب و هوا و خاک غنی یمن، شرایطی آرمانی برای کشت قهوه‌ای مرغوب فراهم کرده بود.

این نوشیدنی تا ۳۰۰ سال بر اساس دستورالعملی آماده می‌شد که عده‌ای می‌گویند نخستین بار در اتیوپی ابداع شده بود. در این روش سابه‌‌ی نرم قهوه و آب را در قهوه‌جوش مسی کوچکی (جِزوه) به دست هم می‌دادند، معمولا آن‌را کمی شیرین و سپس در فنجان‌های کوچکی سرو می‌کردند. از سویی، منابعی دیگر می‌گویند این روش در اواسط قرن ۱۵ در یمن ابداع شده و در قرن ۱۷ به قسطنطنیه رسیده و سپس در سراسر امپراطوری عثمانی رواج پیدا کرده است.
تنوع نام‌های این قهوه نیز به گستره‌ی امپراطوری عثمانی بر می‌گردد که آن روزها شامل یونان، بالکان و در کل، سواحل شرقی مدیترانه می‌شد. این تنوع دلایلی کاملا سیاسی دارد؛ زیرا روش‌های آماده‌سازی این قهوه، بیش از تفاوت، به یکدیگر شباهت دارند: در تمامی این دستورالعمل‌ها قهوه و آب طی مدت زمان قابل توجهی در همنشینی یکدیگر قرار می‌گیرند، حالا ممکن است گاهی این قهوه‌جوش مسی نباشد. ترکیب هم اغلب شامل سابه‌ی نرم قهوه است که میزان روست آن می‌تواند اندکی بالا و پایین باشد و شکر، که بسته به ذائقه اضافه می‌شود. مردم کشورهای عرب گاهی ادویه‌هایی مانند هل و دارچین هم چاشنی کار می‌کنند. یا این که در یونان، آبِ ترکیب را ابتدا کمی گرم می‌کنند و سپس قهوه و شکر را به آن اضافه می‌کنند، هم می‌زنند و می‌گذارند روی شعله تا آرام قُل بخورد و پس از مشاهده‌ی «نخستین حباب‌ها»، دوباره آرام هم می‌زنند و آن را از روی شعله بر می‌دارند تا ترکیب به اصطلاح «جا بیافتد»؛ بعد دوباره و برای آخرین بار آن را روی شعله می‌گذارند. اما مثلا ترک‌ها معمولا تمام اجزای ترکیب را با آب سرد آماده می‌کنند و به هم می‌زنند و روی شعله می‌گذارند.

"دله؛ قهوه‌جوش عربی"
بسیار خب؛ پس دیدیم که اساس کار در قهوه‌ عربی و قهوه ترک درست شبیه به هم هست؛ گو این‌که نام و جنس ابزارهای دم‌آوری با یکدیگر متفاوت است. اما یونانی، قبرسی، ارمنی یا بوسنیایی از کجا آمد؟
در منابع مختلفی آمده که پس از درگیری‌های یونانی‌ها و ترک‌ها در دهه‌ی ۱۹۶۰، هر آن‌چه که «ترک» خوانده می‌شد از عادات مردم یونان حذف یا ممنوع شد. به این ترتیب بود که قهوه‌ی ترک به قهوه‌ی یونانی بدل شد. اتفاق مشابهی نیز در قبرس افتاد. پس از تصرف بخش‌هایی از قبرس در سال ۱۹۷۴، قبرسی‌ها نیز رویکردی مشابه یونانی‌ها پیش گرفتند و هر چه «ترک» بود ممنوع کردند و به این ترتیب نام قهوه‌ی ترک را گذاشتند قهوه‌ی قبرسی.

همین داستان را می‌توان به روشنی در بوسنی ردیابی کرد. قهوه‌ی ترک همان قهوه‌ی بوسنیایی است که تغییر نامش به دوره‌ی امپراطوری عثمانی و فتح بوسنی به‌دست ترک‌ها بر می‌گردد. پس از اعلام استقلال بوسنی و هرزگوین، نام قهوه‌ی ترک را به قهوه‌ی بوسنیایی تغییر دادند و بهانه این بود که این قهوه به شیوه‌ای متفاوت دم می‌شود: بوسنیایی‌ها نیز مانند یونانی‌ها آب را در ابتدا کمی گرم می‌کنند.

"این قهوه‌جوش در میان ترک‌ها متداول‌تر است."
و اما در میان ارمنی‌ها، دلیل این تغییر نام دردناک‌تر از آن‌چیزی است که در یونان و جاهای دیگر اتفاق افتاد. در خلال سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۲۳، امپراطوری عثمانی دست به کشتار انسانی فجیعی در میان ارامنه زد، طوری که هر‌آن‌چه نشانی از ترک‌های عثمانی داشت باید از روی ساده‌ترین چیزها پاک می‌شد. این شد که قهوه‌ی ترک به قهوه‌ی ارمنی تغییر نام داد.
خاطرات قدرت شگفت‌انگیزی در خلق احساسات لحظه‌ای دارند. ممکن است جرعه‌ای قهوه برای کسی طعم یک نسل‌کشی تاریخی داشته باشد.
به نظر می‌رسد قهوه‌ی ترک خیلی بیش از حد و اندازه‌های یک نوشیدنی ساده، ریشه در سیاست و تاریخ داشته باشد!

بایستی با روح خود آشنا شده و سعادت را در اعماق روح و قلب خود جستجو کنیم.
"فیثاغورث"