چون قهوه بدست گیرد آن حب نبات
               از عکس رُخش قهوه شود آب حیات
                                   عکس رُخ او به قهوه دیدم گفتم
                                               خورشید برون آمده است از ظلمات
                                                                                              (صبوحی)

قهوه ای بنوش ،که بیدار تو ام
             خنده ای بکن ،که بیمار تو ام
                              قصه ابتر است تو تکمیلش کن
                                             یک دمی بگیر که سیگار تو ام



دوستان شعر از خودم و امیدوارم مورد پسند واقع شود.
*ابتر:ناتمام

عرض سلام و ادب و احترام خدمت همه دوستان و عزیزان در انجمن قهوه و پیپ پاسارگادتاباک

حلول سال نو شمسی بر شما مبار ک

امیدوارم سال جدید سالی پر برکت توام با شادی و سلامتی برایتان باشد.

پیروز باشید.

سال اقتصاد مقاومتی: تولید - اشتغال مبارک
مدیریت پاسارگادتاباک و کافه آرتین
امیرحسین رحیمی

دوستان عید نوروز رو به تمامی عزیزان تبریک میگم و امیدوارم سال خوبی داشته باشین.

چشمانتان را ببندید و مزرعه ای با درختان قهوه را تصور کنید، همچنین لابلای درختان قهوه کلبه های اقامتی بسیار لوکس و مطابق با اکوسیستم منطقه را نیز تجسم نمایید.
کمی دورتر در انتهای شمالی مزرعه مرکز فرآوری قهوه، آزمایشگاه های مجهز و کافی شاپ را نیز به تصویر ذهنیتان اضافه کنید.
بله، به مزرعه «نخل و توکان » در ارتفاعات خارج بوگوتا پایتخت کلمبیا خوش آمدید.
این ریزورت قهوه 6 سال پیش در مساحتی حدود 18 هکتار در ارتفاعات بکر نزدیک به بوگوتا راه اندازی شد. هدف از راه اندازی این مرکز نزدیک کردن باریستاها به مزارع قهوه و برقراری ارتباط عمیق میان باریستاها و تولید کننده است. سال گذشته در حالیکه اولین برداشت کامل مزرعه نخل و توکان بود، که محصول این مزرعه در مسابقات جهانی به نحوی درخشید.
این مزرعه به سبک جذاب خود، به باریستاها بعنوان سفیران خود در بازار قهوه تخصصی نگاه ویژه ای دارد که این موضوع نشان دهنده تعهد عمیق برای تولید محصول با کیفیت برتر است.
گیلاس قهوه در مزرعه نخل و توکان
در مزرعه نخل و توکان، چیدمان مدرن و مناسبی برای تحقیق و پژوهش از مزرعه تا فنجان در نظر گرفته شده است.چیدمان مناسب برای فرآوری تر در استاندارد اروپایی، دستگاه های تفت حرفه ای و آزمایشگاه های مجهز. همچنین تعداد 90 خانوار کشاورز خرده پا که در شعاع 16 کیلومتری مزرعه زندگی میکنند با این مزرعه داد و ستد مینمایند.

فرآوری تر در مزرعه نخل و توکان
سباستین ویلازمیر مالک این مزرعه در مصاحبه اخیر خود با نشریه اخبار روزانه قهوه گفته: «با توجه به اطلاعاتی که دارم شرکت ما و نستله تنها شرکت هایی هستند که گیلاس قهوه را از مزارع اطراف خود خریداری مینمایند» اگرچه ما حتی در بیشتر مواقع قیمت بالاتری را برای محصولات با کیفیت برتر و دارای گواهینامه های خاص پرداخت میکنیم.
روش کار در نخل و توکان از نگاه بیرونی چالشی بسیار بزرگ است زیرا مردم نسبت به خرید گیلاس قهوه خیلی خوش بین نیستند اما ویلامیزر در توضیحات خود با اشاره به افزایش تعداد کشاورزان شریک، از 20 به 90 ، نوید دهنده موفقیت این متد کاری است.
ویلامیزر بیان داشت که بطور معمول مزرعه نخل و توکان به عنوان قیمت پایه، به کشاورزان همجوار حدود 60 درصد بالاتر از قیمت بازار را پرداخت مینماید بعلاوه انعام ها و امتیازات اجتماعی دیگر را نیز لحاظ مینماید.برنامه ریزی شرکت بگونه ای طراحی شده است که پس از خرید قهوه از کشاورزان، هر جنس به تفکیک، وارد شرکت شده و قابل ردیابی است. این قهوه ای است که از ابتدا تا انتها با استانداردهای بسیار سختگیرانه و دقیق فرآوری میشود.
فرآیندهای مختلف خشک کردن قهوه در نخل و توکان
در سال 2015 به یاری کشاورزان همجوار، طرحی با عنوان قهوه و ماجراجویی با ایده کلی گردشگری قهوه در مزرعه خود طرح ریزی و اجرا نمودیم و برای جذب گردشگر از اطراف بوگاتا یا حتی دورتر، کابین های چوبی سازگار با محیط زیست در سراسر مزرعه نصب کردیم.
مدیران نخل و توکان ادعا دارند که شیک ترین وسایل را در کابین ها دارند و همچنین فضا و لوازم بگونه ای طراحی شده است که گردشگران میتوانند شاهد دشواری روند تولید قهوه با کیفیت باشند.
مدیر آزمایش قهوه نخل و توکان «فیلیپ پینزن» به نشریه اخبار روزانه قهوه گفت: این یک تجربه بسیار لوکس است با در اختیار داشتن کلیه امکانات از جمله کابین های زیبا، خوراک لذیذ و تیم بسیار حرفه ای و تنها در فاصله یک ساعتی بوگوتا.
پینزن اشاره کرد، مهمان ها دسترسی کامل به زمین های قهوه و میزهای دمچش خواهند داشت و پیشنهاد او برنامه گردشگری مبتنی بر رساندن منفعت به کل جامعه کشاورزی اطراف است.پینزن میگوید سفر گردشگران به نخل و توکان کاملا منحصر بفرد خواهد بود زیرا بر اساس علاقه و نیازهای خود گردشگران برنامه ریزی میشود و باریستاهای حرفه ای در تمام مراحل نکات حرفه ای و ریزه کاری ها را بصورت سفارشی توضیح خواهند داد بطور مثال اگر میخواهید بیشتر راجع به دمچش بدانید در این سفر همه شرایط مهیاست و میتوان زمان بیشتری را صرف آن نمود.
هدف نخل و توکان این است که نحوه سفر بازدید کنندگان تاثیرات مثبتی بر محیط اطراف مزرعه بگذارد و کشاورزان همجوار و تولید کنندگان محلی یاری رساند به همین دلیل کلیه خوراک رستورانهای نخل و توکان از مزارع همسایه تامین میشود.
ویلامیزر و پینزن معتقدند محوریت برنامه ها و طرح ها بر اساس مفهوم آموزش و آموزش کشاورزان برای انجام بهترین تجربه ها در به دست آوردن حداکثر توانایی در بازار تخصصی است و حتی آموزش مصرف کنندگان در چالش تولید قهوه با کیفیت بسیار اهمیت دارد.
بر مبنای همین مفهوم آموزش، تفت قهوه کیفیت بالایی داشته و در قالب برند شناخته «libertario » به بازار عرضه میگردد. همچنین این برند معرف متد جابجایی باریستا ها از کشورهای مصرف کننده مانند ایالات متحده است که تجربه آموزشی خاصی از ارتباط قوی میان تولید کننده، باریستا و در نهایت مصرف کننده با نتایج مثبت به دست میدهد.
اخیرا مجله یکشنبه که وابسته به روزنامه اصلی کلمبیایی El Tiempo است، جلد خود را به مزرعه نخل و توکان بعنوان یک مدل جدید اجتماعی برای صنعت قهوه کلمبیایی، اختصاص داده است.
ویلامیزر پیشنهاد داده است که واحدهای تجاری مجزا در اطراف مزرعه، که هر یک قهوه یا محصولات غذایی دیگر دارند، زیر چتر حمایت این شرکت باشند که مدل جدید کسب و کار برای کشاورزان و تولید کندگان و ارائه محصول در بازار پدید می آورد.
نیروی کار کافی و مناسب مشکل اساسی کشور کلمبیا است. ویلامیزر درباره برنامه خاص شرکت نخل و توکان گفته است: هنوز نمیدانیم چگونه متد جدید کاری ما میتواند در حل این مشکل موثر باشد با اینحال امیدواریم مدل خاص کاری ما در سایر نقاط کشور پیاده سازی شود.
"توکان نام پرنده ای است با جثه کوچک، بال‌های پهن، دم کوتاه، منقار بزرگ رنگین و چهره منحصر به‌ فرد که در نقاط مرکزی و جنوبی آمریکا یافت میشود"

سلام به عزیزان در انجمن. این  فیلم برای اسموکر هایی  هست که نگران مشکلات سلامتی  خود هستند و اختصارا مشکلات رو بیان میکنه و راه های به حداقل رسوندن مضرات اسموک رو میگه.با رعایت این نکات میتونید اسموک سالم تر و کم ضرر تری داشته باشید تقدیم به اساتید و دوستان در کافه آرتین و پاسارگاد تاباک.

پیپ و مشکلات سلامتی

Dr.Saba Saloor:
پاسارگادتاباک و کافه آرتین میرداماد تا پایان سال مورخ سی ام باز است

و سال نو از سوم فروردین فروشگاه باز و فعال است

از ساعت ۱۰ صبح تا ۹ شب

پاسارگادتاباک سیزدهم فروردین تعطیل است

تلفن:

۰۹۳۵۲۲۰۰۰۷۷ 

۲۶۴۰۳۳۸۳

http://www.pasargadtabac.com

تهران،بلوار میرداماد،جنب مترو میرداماد،پاساژ رز میرداماد،طبقه دوم ،واحد ۱۲ 


کافه رستوران آرتین رسالت تا پایان سال مورخ ۲۹ اسفند باز است 

و سال نو از اول فروردین باز و فعال است 

از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۰ شب

کافه آرتین سیزدهم فروردین تعطیل است

تلفن:

۷۷۱۸۶۴۱۸

http://www.coffeereview.ir

تهران،بزرگراه رسالت،بین مترو علم و صنعت ومترو شهید باقری،نبش خیابان برادران باقری،شهرکودک رسالت،طبقه اول

قهوه برمه قهوه‌ای با طعم عشق و امید
نفیسه مطلق
عکاس و روزنامه‌نگار ساکن کوالالامپور
به دعوت یک جشنواره‌ی بین‌المللی عکس راهی کشور برمه هستم. یک بار روی نقشه موقعیت جغرافیایی کشور و بزرگ‌ترین شهر آن، شهر «یانگون» را مرور می‌کنم. بیش از ۱۰ سال است که مقیم کشور مالزی هستم و نام برمه تصویری از پناهنده‌ها، اخبار جنگ‌های داخلی، کشتارهای قومی و البته چهره‌ی یک قهرمان مبارز زن – بانو «آنگ سوان سو چی» – را در خاطرم زنده ‌می‌کند. در این سفر علاوه بر عکس و عکاسی یک ماموریت دیگر هم دارم؛ تهیه‌ی گزارشی از فرهنگ قهوه در کشور برمه.

در راه فرودگاه تا محل اقامتم، شاید اولین چیزی که توجهم را جلب کرد ردیف میزها و چهارپایه‌های خیلی کوتاهی بود که دو طرف بعضی کوچه‌ها چیده شده بود. در واقع دیدن آدم بزرگ‌ها روی این چهارپایه‌های کوتاه که خیلی جدی و با آرامش در لابه‌لای شلوغی و بوق ممتد ماشین‌ها و درهم ریختگی شهری که گویا قرار است کوبیده و از اول ساخته شود، چیزی نیست که به چشم یک تاز‌ه‌وارد عجیب نیاید.
در یک بررسی اجمالی در اینترنت متوجه شدم که بلندی‌های شرق این کشور محل مناسبی برای کشت و برداشت دانه‌های قهوه است، اما متاسفانه مسلط شدن یک حکومت نظامی مستبد و بسته بودن دروازه‌های کشور به روی تجارت‌های جهانی، صدمه‌ی بزرگی به این صنعت وارد کرده و کارشناسان معتقدند که با سیاست‌های جدیدی که قدرت‌های دنیا برای برقراری صلح و معاملات تجاری با این کشور اتخاذ کرده‌اند به‌زودی قهوه‌ی بومی برمه که مشخصات خاص خودش را دارد به جهان معرفی می‌شود.
بنابراین امیدوارانه در اولین وعده‌ی صبحانه یک فنجان قهوه‌ی بومی میانمار (برمه) تقاضا کردم که با نگاه پرسش‌گر و متعجب مهمان‌دار هتل مواجه شدم: قهوه‌ی برمه؟! همراهم در این سفر یک دوست فرانسوی‌ست که بهترین راه را پرس‌و‌جو از هموطن‌هایش که مقیم شهر یانگون هستند می‌داند. او معتقد است که فرانسوی‌ها و کلا مردم جنوب اروپا هر جای دنیا که باشند برای نوشیدن قهوه‌ی باکیفیت همه‌ی شهر را جستجو می‌کنند. راه حل مناسبی بود و ما خیلی زود به یک کافه در مرکز شهر راهنمایی شدیم؛ کافه «جنی‌اس».

کافه‌ی کوچکی بود با جزییات زیاد بر در و دیوارش؛ از عکس بانو آنگ سوان سو چی تا شخصیت‌های مبارز در موسیقی و هنرهای رزمی و تاریخی و البته انواع و اقسام قهوه‌سازها و ابزار و ادوات قدیمی و مدرن مربوط به قهوه. تا بررسی این جزییات و پرس‌و‌جو درباره‌ی شخصیت‌ها، مدیر کافه که می‌داند خبرنگاری آمده تا درباره قهوه‌ی بومی برمه گزارشی تهیه کند با روی گشاده از راه می‌رسد. مرد جوانی با یک لباس نیمه‌محلی که چیزی شبیه به لنگ با بافتی متفاوت روی شلوار به کمر بسته است.
خود را «نیو توون» معرفی می‌کند یا بهتر است بگویم بعد از کمی شوخی و توضیح درباره‌ی محدودیت اصوات در زبان فارسی بر سر این تلفظ به توافق می‌رسیم!! او از ما می‌خواهد که اسلایدهایی را که آماده دارد روی آیپدش نگاه کنیم و با توجه به آن‌ها برای ما دو نفر یک سمینار کوچک راه می‌اندازد. از دقت و جدیت در کارش لذت می‌برم و سراپا گوش می‌شم و نکته‌ برمی‌دارم.
ژاپنی‌ها اولین مهاجمانی بودند که بعد از سلطه‌ی نسبی به این کشور، خاک بلندی‌های شرق میانمار را برای کشت و برداشت قهوه مناسب می‌بینند؛ اما سال‌ها بعد با تسلط انگلیسی‌ها و بعد هندی‌ها، این زمین‌ها برای کشت محصولات دیگر تغییر کاربری پیدا می‌کنند. «نیو» بر اساس مطالعاتش معتقد است که قهوه تنها برای دوره‌ی کوتاهی در فرهنگ نوشیدنی‌های مردم برمه بوده و آن‌ها به‌طور کلی به‌خصوص بعد از تسلط انگلیسی‌ها با نوشیدن چای میانه‌ی بیشتری داشته‌اند و حتا در زمان ژاپنی‌ها نیز محصولات زمین‌های قهوه جهت صادرات برداشت می‌شده و نه مصرف داخلی.
«نیو» اما از شیفتگان این نوشیدنی‌ست و چند سال قبل خسته از کار در حوزه‌ی آی‌‌تی با مشاوره‌ی یک تاجر سنگاپوری کار در زمینه‌ی صنعت قهوه را با شرکت در کلاس‌های آموزشی و تاسیس یک شرکت تجاری خانوادگی آغاز می‌کند. او یک موضوع را هدف بزرگ خود قرار داده: تولید و معرفی قهوه‌ی باکیفیت کشورش به بازار جهانی.
محصول تلاش چند ساله‌ی وی در بلندی‌های خنک ۱۲۲۰ متری شرق برمه‌ قهوه‌ای‌ست که سال گذشته توسط «انجمن تخصصی قهوه آمریکا» (SCAA) به رسمیت شناخته شد. او توضیح می‌دهد که با وسواس زیاد با‌کیفیت‌ترین دانه‌های قهوه‌ی عربیکا را که از کشور کاستاریکا وارد کرده و بعد از سه سال قهوه‌ای به‌دست آمده که با توجه به استانداردهای بین‌المللی «اسپشالتی کافی» امتیاز ۸۱ از ۱۰۰ را از آن خود کرده است. نیو برگه‌ای را با مشخصات ریز آزمایشگاهی پیوست حرف‌هایش می‌کند.
«اسپشالتی کافی» اصطلاحی‌ست که از سال ۱۹۷۴ به گونه‌ای از دانه‌های قهوه گفته می‌شود که در آب و هوای ایده‌آل کشت شده و طعم و عطر منحصر به فردی‌ دارد. این قهوه‌ها به صورت عمده تولید نمی‌شود و در بازار عرضه سهم کم‌تر و البته مشتریان خاص دارد.
http://media.jamnews.ir/Original/1392/05/14/IMG15351029.jpg
در سطح شهر از کنار ردیف چهارپایه‌های کوتاه قدم‌زنان که رد می‌شوم نگاهی به فنجان‌های مشتریان می‌اندازم. می‌شود گفت نیمی چای با شیر و نیم دیگر قهوه‌های فوری است که شیر و شکر را با خرده‌ قهوه یا نسکافه مخلوط کرده‌اند. نوشیدنی‌ای که به گواه عاشقان قهوه یک توهین تمام‌عیار به مزه‌ی قهوه است! سطح شهر از تبلیغات این قهوه‌های آماده پر است. گویا اراده‌ای آمده تا تغییری در ذائقه‌ی نوشیدنی‌های روزانه‌ی این مردم ایجاد کند. «نیو» این تغییر را یک تهدید جدی و چالشی بزرگ بر سر راهش می‌بیند. او می‌گوید باید با این واقعیت رو‌به‌رو شد و گروه ما تلاش می‌کند تا با بهره‌برداری از رسانه‌های جمعی و تبلیغات، مردم را به حمایت از قهوه‌ی بومی تشویق کند اما واقعیت این ‌است که مشکلات ما برای رونق بخشیدن به این صنعت کم نیست.
او از دانش کم کارگران و سرکارگران، گران بودن تجهیزات مدرن تولید و روست و بسته‌بندی و از همه مهم‌تر مشکلات بانکی و فساد مالی، اداری و تجاری بسیار گله‌مند است. برای مثال توضیح می‌دهد که تاجران چینی چند وقتی‌ست که خواهان خرید تمام محصولات ما به یک قیمت واحد هستند. آن‌ها از ما می‌خواهند که دانه‌های قهوه را قبل از فرآوری با هر کیفیتی که هست با یک قیمت مشخص به آن‌ها واگذار کنیم. نیو می‌گوید که آن‌ها ساز و کار خود را در تثبیت قیمت منطقه‌ای قهوه دارند اما نتیجه‌ی این معامله بی‌انگیزگی کارمندان من برای تولید قهوه‌ی با‌کیفیت و به‌روز نشدن ابزار و ادوات است. همین‌طور پایین آوردن سود این تجارت، صنعت‌گران داخلی را از سرمایه‌گذاری روی قهوه‌ی بومی پشیمان کرده‌ است. نیو به این وضعیت آگاه است و برنامه‌های طولانی‌مدتی برای فایق آمدن با این مشکلات در ذهن می‌پرورد.
او ما را به پشت دستگاه قهوه‌ساز می‌برد و با برقی در چشم‌اش می‌گوید: «این دانه‌ها را به‌‌تازگی از انبار آورده‌ایم. بگذارید برای‌تان یک فنجان قهوه‌ درست کنیم» و از همکارش می‌خواهد مراحل کار را نشان‌مان بدهد و با اشاره به صحبت‌های قبلی‌اش امیدوارانه اضافه می‌کند: «کسی که قهوه‌شناس باشد هرجای دنیا که باشد روزی ارزش این قهوه و خاص بودن آن را تشخیص می‌دهد. این قهوه‌ی سبک بی‌خوابی نمی‌آورد و ترشی قهوه‌های معمول را ندارد و با دستگاه هم درست نمی‌شود». در همین حین ظرفی مخروطی شکل را می‌آورد و بعد از وزن کردن مقداری قهوه، آب‌کشی صافی کاغذی و جوشاندن آب تا درجه‌ای خاص، به آرامی و با یک میزان یکنواخت آب داغ را از قهوه و صافی می‌گذراند. او می‌گوید بهتر است برای نوشیدن قهوه نیز ۲ دقیقه‌ای تامل کنید و بعد از ما می‌خواهد تا آن را بنوشیم.
به او می‌گویم این قهوه برای من طعمی فراموش‌نشدنی دارد. طعم تلاش یک جوان برمه‌ای که با انگیزه و عشق در راه پر چالشی قدم برداشته. طعم خوش این قهوه دوچندان است وقتی در صحبت‌هایش می‌گوید که هر سال ۱۰درصد سود این کار را به تحصیل دو دانشجوی پزشکی در همان روستایی که قهوه کاشت می‌شود اختصاص داده است. این قهوه طعم عشق به وطن و تلاش برای یک هدف دارد… طعمی خوش و به‌یادماندنی.

قهوه چشمان توست
روشنی بی بدیل
شب تاریک و من بیدار
به هوای سپیده مهمانم کن
در این زمانی که روزگارم آبستن تلخیست.....  
تلخی قهوه چشمانت.....


Khtpour