گریه هم بر غم این فاصله ها
مرهم نشود
مثل یک قهوه که از تلخی آن
کم نشود

روز و شب پیش همه روی لبم
لبخند است
تا حــواس احدی جمــع به
بغضم نشود

سرد میگردد همیشه
قهوه هایم روبروت
مثل رفتار خودت
در روزهای برفیم

یک فنجان قهوه،
دستانت که میان گیسوانم میرقصد،
دوستت دارمی که آرام زمزمه میکنی،
اشک شوقی که از گوشه چشمم میچکد...
منی که از خواب میپرم...

به دنبال چه میگردی باز ؟
من گم شده ام در گریه
میان شعر های حافظ
تو دلگرم
از نوشیدن قهوه
هم صحبت با دیگری ...

☕️☕️

من باشم و
تو باشی و
دو فنجان خالیِ تلخ...
با قهوه ی چشمانت بی خواب شوم و
با قند لبخندت شیرین...
چنان نگاهت کنم تا سپیده دم
که گویی سخن نگفته
عاشقی با معشوقش
این چنین...
هیتلر جانت شوم و
برای بدست آوردن مساحت کل وجودت
جهانی را بهم ریزم...

قاصدک ها بیکار نشسته اند‌‌‌...
و تهِ فنجان های قهوه
خبرِ شیرینی نیست...
سالهاست
جاده هایی که به تو می رسند
در دست تعمیر اند...!

یک فنجان یادت کافی ست
تا باران بند نیاید ...
تا صبح ، پشت پنجره بنشیند
و انگشتش را
جلوی دهانش بگیرد رو به گنجشک ها که هیس !
آرام بگیرید
اینجا کسی توی فنجانش
ماه را
دارد هنوز ...

تو را چون فنجانی قهوه
سوی پنجره غروب روز
بی ملاحضه مینوشم
و آنچنان میسوزم
آنچنان تلخ میشوم
که نه آبی خاموشم کند
و
نه هیچ شکری شیرینم کند

چای گیجی وسط کافه ی دنیا بودم!

قند لبخند تو پیش همه محبوبم کرد

دور کردند تورا تا که مرا سرد کنند،

تلخی بی کسی ام قهوه ی مرغوبم کرد!

روبرویم می نشینی چای دم کردی ولی...
یک زمستان در نگاهت، باز هم سردی ولی...

من به اینکه روبرویم می نشینی قانعم
تو برای هر دوی ما چای آوردی ولی...

چای را نه، قهوه ی چشم تو را سر میکشم
در تمام عمر من، تو بهترین مردی ولی...

نیستی مال من و هرلحظه دوری می کنی
تو همیشه سخت و مغرور و پر از دردی ولی...

دوست میداری مرا حتی به انکار و سکوت
کاش من را این همه عاشق نمی کردی ولی...