‌
من از این همه نبودنِ تو،
از خیابان هایی که قدم هایمان را باهم نمیبینند،
از بن بست عاشقانه هایمان،
از قهوه های ترک کل کافه های دنیا،
از دوستت دارم شنیدن،
از مراقب خودت باش گفتن،
از دستی که اشک هایم را پاک میکند،
از آغوشی که برای آرام کردن کسی جز تو باز میکنم،
از همه کسانی که اسمشان شبیه توست،
از همه کسانی که تیله های قهوه ای تیره دارند،

از همه کسانی که عادت دارند موقع حرف زدن زل بزنند توی چشم طرفشان،
از هوایِ آلوده ی این شهر لعنتی،
از این آسمانی که بالای سرم است،
از این زمینی که رویش زندگی میکنم،
از این سقفی که اسمش خانه است،
من از این دنیا بدونِ تو،
از این همه بی تو بودن
بدجور میترسم!!!

مثلاً پنجره ها را با روزنامه باطله هایی که جمع کرده بودیم تمیز کنیم و من به قیافه ی تو ی تی به دست بلند بلند بخندم...
مثلاً پرده ها را تو وصل کنی و من از ترسِ افتادنت لب بگزم...
مثلاً سرجای گذاشتن مبل بحث کنیم و آخر بشود همانی که گفتیم...
مثلاً یک طرف رو تختی آبی فیروزه ایمان را من بگیرم و یک طرفش را تو و با هم مرتبش کنیم...
مثلاً تو دلت قهوه های دمی من را بخواهد و منِ خسته از کار قهوه جوش را بزنم به برق و اخم ابروهایت را با یک بوسه باز کنم...
مثلاً سهممان از عشق رسیدن باشد...
یکجور که باور کنند عشق هنوز هست،
ماندن به پای خوب و بد یک نفر هنوز هست،
باور کنند که میشود عاشق شد،عاشق ماند...
باور کنند جز نرسیدن،
جز بی وفا شدنِ یکی،
پایان دیگری هم هست برای عاشقانه های دنیا...
مثلا بشویم لیلی و مجنون زمانه...

تو
همان قهوه ی تلخِ سرِ صبحی☕️
و من
دلبسته به شیرین ترین تلخیِ دنیا

مردهایی هستند که از نگاهشان
از لبخند و حرف زدنشان
از جرعه هایِ کوتاه قهوه خوردنشان
می شود فهمید
رازی دارند
می شود فهمید که می فهمند
مردهایی هستند که با دیدنت دستپاچه نمی شوند
اما عجیب دستپاچه ات می کنند
شاید هرگز کنارِ بودن هایِ تو قرار نگیرند
شاید بودنشان لحظه ای باشد
به حدِ همان چند دقیقه چشم در چشم شدن در کافه ای دور
به حدِ لحظه ای در را نگه داشتن و با احترام تو را راهی کردن
اما باور کن
کفایت می کند
تا تو باور کنی
هستند مردانی که هنوز هم می شود
برایِ بودنشان کنارِ لحظه هایت
زنانه به انتظار نشست
ه.س.ت.ن.د
بانو!

هر کس یک جور زندگی کردن رو دوست داره !
من دوست دارم تو اتاقم تنها باشم ، پیپ چوبیمو روشن کنم و دودش رو تماشا کنم . . .
نه ناراحتم !
نه افسرده !
فقط چیزه جذابی اون بیرون وجود نداره ، همین . . .

امروز طعم بهار را چشیدم
"تو" هم قدم من بودی و لبخند های کشنده ات را نثار قلب من میکردی...!
دلم میخواست چیزی فراتر از دستانت در دستانم باشد...
امروز خیابان های شهر بوی خنده های ما را میداد...بوی خاطراتمان...
امروز پازل قشنگی بود!منوتو و فقط یک فنجان قهوه ...
"تو" شانه هایت را در تقاطع شانه های من و گونه هایت را بر روی لب های من چه قدر باسلیقه چیده بودی...
امروز فهمیدم که خنده های "تو" را باید برای بهار امسال قاب کرد...!

رفته بودى سالها و برف روى
زندگى ام نشسته بود، امروز آمدى با
چمدانى كه گل ها و گنجشک ها را
برده بود، روبرويم نشستى ، برایم قهوه ریختی ،
لبخند زدى و آن همه سال برف
ميان قلبم آب شد...

[Forwarded from ? Firsttfeeling ?]
هیچ قهوه ای
به تلخیِ تکرارِ
رنگِ قهرِ چشمت... نیست...

کاش گاهی
سبز بودی... گاه آبی...
کاش جمعه نبودی... گاهی...
@firsttfeeling

در این آخرین روز سال قهوه می‌نوشم و با فنجانش
فال دیدار تو را می‌گیرم
قهوه ی دوری چشمان تو را
رو به تنهایی تلخ
پی شیرینی آغوش تو
من می‌نوشم
امشب اما
دل فنجان خالیست
جای این هیچ
پر از بودن توست
رو به آغوش نگاهم...
قهوه هایم باشد
سهم نوشیدن تو ...

در کافه ی تنهایی ام نشسته ام....
"تو" را سفارش می دهم...
لطفا همان همیشگی !!