فرقی ندارد کجایی،اما...
دلت که هوایم را کرد
گل های حیاط را صدا کن حوالی ات نفس بکشند
این هوا...
هوای فروردین است
حتی اگر میانه ی زمستان باشی!
دلت که هوایم را کرد
پلکهایت را ببند
کمی به من فکر کن و بعد...
از چشم های قهوه ای ات دو فنجان برایمان بریز!!
دلت که هوایم را کرد
موهایت را بباف
آسمان را سر کن!
رنگین کمان هم روی صورتت میهمان کن و خورشید را بپوش!
دلت که هوایم را کرد صدایم بزن
پنجره را باز کن و چند قدم عقب تر بایست!
من هنوز هم برای رسیدن به آغوشت کودکانه می دوم!
خلاصه دلت که هوایم را کرد
هوایی ام کن!
حالا این تو،این دلت و این دلم!
بسم الله

[Forwarded from ? Firsttfeeling ?]
تو اگر باشی؛ دوفنجان قهوه هم باشد؛
جمعه یادش میرود دلگیر باشد...!
❤️?@firsttfeeling ?❤️

کاش کافه ای بود
که وقتی دلتنگت می شدم
به آنجا می رفتم
تو هم طی یک قرار نامعلوم
پشت یک میز دونفره
با دو فنجان قهوه
انتظارم را می کشیدی...
من چشم هایت را نگاه میکردم
و تو خوشبختی را
ته فنجان
قهوه فال می گرفتی...!
کاش کافه ای بود....

آمدی تا خانه ام از مرز ویرانی گذشت
از نگاهم یک غزل در صبح بارانی گذشت

آمدی با آفتابی از افقهای شگرف
آمدی از قطب کابوس زمستانی گذشت

روزهایم شعرهایم اشکهایم گم شدند
تا تو را پیدا کنم صد سال سریانی گذشت

کوچه های بوسه و باران و چتر و وسوسه
از خیابان گناهی رذل و طولانی گذشت

کافه ها و قهوه ها و میزها و مردها
بی تو هر روزم به تکراری که میدانی گذشت

باز میخوانم از عمق چشمهایت قصه را
باز داش آکل از عشق نحس مرجانی گذشت

آمدی با تو تمنای غزل جانی گرفت
رفتی و سیل آمد از مصراع پایانی گذشت

فنجان واژگون شده قهوه ی مرا
بر روی میز باز تکان داد با ادا

یک لحظه چشم دوخت به فنجان خالی ام
آرام و سرد گفت که در طالع شما

قلبم تپید باز عرق روی صورتم
گفتم بگو مسافر من می رسد؟و یا...

با چشم های خیره به فنجان نگاه کرد
گفتم چه شد؟...سکوت و تکرار لحظه ها

آخر شروع کرد به تفسیر فال من
با سر اشاره کردکه نزدیکتر بیا

اینجا فقط دوخط موازی نشسته است
یعنی دو فرد دلشده ی تا ابد جدا

انگار بی امان به سرم ضربه می زدند
یعنی که هیچ وقت نمی آید او خدا؟

گفتم درست نیست از اول نگاه کن
فریاد زد:...بفهم!رها کرده او تو را...

عاقبت فاصله افتاد میان من و تو
اینچنین ریخت به هم روح و روان من و تو

قهوه خوردیم مگر فال جدیدی بزنیم
قهوه شد تلخ تر از تلخی جان من و تو

موعد دلخوری از عمر هدر رفته رسید
صف کشیدند دقایق به زیان من و تو

دیگری آمد و بین من و تو جای گرفت
تا فراموش شود نام و نشان من و تو

فکر ما بود بسازیم جهانی با هم
گرچه پاشید و فروریخت جهان من و تو

غروب تمام جمعه های نبودنت
را دود کردم
در کافه ای !کافه ای دور دست ...
خاطره ای میان من و تو نیست
در قهوه های فرانسه آن !
لیوان هایش ماتیک خورده نشده به لبانت !
خاطرم مشوش نیست به یاد تلخند هایت ...
حتی  صدایت لابه لای سکوت ، صدایم نمی زند!!
غروب تمام نبودنت ، سخت که نه !
اما  عجیب گذشت !
باور کن تمام فعل های رفتن صرف می شود ،
حتی اگر عاشقش باشی . نه غروب دلگیرست نه جمعه ! فقط کمی من دلگیرم ...همین !

محتاجم ...
محتاج یک فنجان قهوه
که پهلویش تو باشی

و چشم های تو
همان کافه ی دنجی است که...
قهوه هایش حرف ندارد...

بند دلم پاره شد،کنج دلت جااای کیست...
قهوه و فااالم بشو، فال دلت بهر  کیست...

ابرم دلم رعد زد،تا ک ببارد تراااا...
این همه دیوانگی،بابت باران کیست...

فصل دلم تازه شد،غم ز دلم دور شد...
فصل بهارم تویی،فصل بهار تو کیست..

نسیم زندگانی،خش خش برگااای پیر...
نسیم عمرم تویی،باد هزین تو کیست...

سوزو گدازم تویی،رازو نیااازم تو بااش...
این همه آورگی،بهر دلت مااااال کیست...

آخر شعر سپهر،با عسل ناام توست....
شهد وجود گلت،بهر تماشااای کیست؟.....