هوا
سرد است و
آتشِ نگاهِ تو روشن...!

چایِ باران
در فنجانِ قهوه ای چشمم
دَم کشیده است ؛

نترس!
شانه ات را نزدیک تر کن
دردهایم از دهن افتاده اند...

پیاده روهای بدون عابر
نصف شب ، منو پیپو تنهایی ...
قدم میزنم در شب برفی سرد
نمی دانم به کجا می روم
گم کرده ام خودم را در این خیابان های آشنا

تو را دوست می دارم
نمی خواهم تو را با هیچ خاطره ای از گذشته
و با خاطره ی قطارهای درگذر قیاس کنم
تو آخرین قطاری که ره می سپارد
شب و روز در رگ های دستانم
تو آخرین قطاری
من آخرین ایستگاه
تو را دوست دارم
نمی خواهم تو را با آب... یا باد
با تقویم میلادی یا هجری
با آمد و شد موج دریا
با لحظه های کسوف و خسوف قیاس کنم
بگذار فال بینان
یا خطوط قهوه در ته فنجان
هر چه می خواهند بگویند
چشمان تو تنها پیش گویی است
برای پاسداری از نغمه و شادی در جهان...

صبح ها را
لبخندی بچسبانید گوشه لبتان!
دلیلش مهم نیست
هفت خان رستم که نیست!
یک فنجان قهوه بنوشید
یک موسیقی خوب برای خودتان
پخش کنید و گذشته و آینده را
بگذارید به حال خودشان

مڹ فاڸ قهوه را قبوڸ ندارم
عطر قهوه ڪہ بلند مي شود
قلبم
با ضرباڹ دردآورش
به مڹ اطمیناڹ مي دهد
نمي آیي…
حالا تعبیر تہ فنجاڹ
هرچہ ميخواهد باشد…
خیالي نیست…
تو دیگر رفتہ ای....

دوستت دارم، غزل هایم تمامش مال تو
شعر هایم، هر چه دارم، عیدی امسال تو

پُر شکر کن قهوه ات را، گرم و طولانی بنوش
دوست دارم بخت شیرین، عشق باشد فال تو

زندگی را با تو فهمیدم،

صبح ها?
لبخندي بچسبانيد گوشه لبتان!?
دليلش مهم نيست?
اصلا نيازي به دليل ندارد?
لبخند است ديگر،?
هفت خان رستم که نيست!!!!☺️
يک فنجان قهوه بنوشيد☕️
يک موسيقي خوب براي خودتان پخش کنيد
و گذشته و آينده را بگذاريد به حال خودشان?
مهم،
همان صبح، همان لبخند،??
همان قهوه، همان موسيقيست..!!??

فنجان هـای خالی را که نگاه می کنم . . .
گلــویم
به خاطر قهوه هایی که با ” تو ” نخورده ام ، چقـــدر می سوزد !
ـــــــــــــــــــــــــــــــ

وقتی سرقرارمان در همان کافه ی همیشگی دیر رسیدی
بگو راه را گم کرده بودم
بگو ساعتم خواب مانده بود
اصلا بگو به مترو ساعت هفت نرسیدم
برای شتابی که نداشتی
بهانه ای جور کن
جهان
با دروغ تو
زیبا می شود !

تنهایی... دیوار... قهوه ای سررفته از حوصله ام... اتاقی که چهارتاق باز... روی من خوابیده... چشم هایی که از ساعت کار افتاده ترند... و شانه های تو که زیر بار باران نمی روند... باید گریه ام را روی بی کسی هایم تنظیم کنم... و این یعنی تنهایی..