☕️❤️تویی

❤️☕️زیباترین تصویر

☕️❤️نقش بسته در فالم

❤️☕️و من با عشق

☕️❤️زیباترین نقش تو

❤️☕️در فنجان

☕️❤️این قهوه را با بوسه ای

❤️☕️جرعه جرعه نوشیدم

من بی قرارم،

شاخ و دُم اگر ندارد
بغض که دارد!
نه قهوه..نه چای...
نه شعرهایِ سهراب
هیچ کدام آرامم نمی کند!...
چیزی شبیه به بچه ای هشت ماهه
که نه وقتِ آمدنش رسیده
نه خیالِ آمدن دارد
تنها می پیچد در دل
و ناله سر می دهد مادر از درد..
چاره ای بی اندیش ...
پیش از آنکه روحم سقط شود...

به اندازه ی یک فنجانِ قهوه
به اندازه ی چند دقیقه، با من نشسته بود
از خودش گفت، از قصدِ آمدنش، از چرایِ رفتنش
ساده بود و صمیمی‌
لحنی داشت، به گوشِ احساسِ من، بی‌ انتها غریب
قهوه‌اش را خورد، و رفت

ماجرایِ عجیبی ‌ست بودنِ ما آدم ها
یک نفر برایت چند دقیقه وقت می‌‌گذارد و به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، چشمانت را به دنیائی تازه باز می‌‌کند
برای یک نفر، عمری وقت می‌‌گذاری. همان کسی‌ که قادر است به اندازه ی خوردنِ یک قهوه، دنیایی را خراب کند

با تاسف نمی‌نویسم
برای بیدار شدن، برای شروع‌های تازه، هرگز دیر نیست
قهوه‌های تلخ، آدم‌های تلخ، روز‌های تلخ، الزاماً به معنی‌ پایانی تلخ نیست
هنوز هم معتقدم ... برای وارد شدن به دنیای دیگران، باید به اندازه یک فنجان قهوه برایشان وقت گذاشت

‌هرکس در این دنیا یک آینه لازم دارد، که بگوید تنها نیست
هیچکس هنوز خودش را پیدا نکرده وگرنه خدا را صدا نمیزد!
خدا اینجاست،
در قلب من،
در قلب تو،
در دستان کفاش و یا شاید هم در پیپ یک شاعر!!!
خدا صدای همان بچه ای بود که وقت تولد از دنیا رفت،
صدای ترمز یک اتوبوس به وقت تصادف،
شاید اصلا خدا صدای شکستن دل باشد و شاید هم شکستن یک آینه!

از كافه
هميشگى ما
فقط ميز دو نفره مان مانده
و  مَـن [ مـن ]
از تمامى
ميزهاى چوبى و ديوار هاى رنگى
كافه ها دلخورم كه خاطرات تو را تداعى ميكنند ... !

چه شیرین شود
"قهوه"
اگر نامت بیوفتد ته فنجانم...
چه بی امان شود؛
"خنده"
اگر تعبیر شوند اين فال ها....!

اردیبهشت...

از آن ماه‌های لعنتی ست که در آن
کوه می‌چسبد
دریا می‌چسبد
با دوستان در خیابانها بودن می‌چسبد
کافه گردی می چسبد
قهوه های تلخ می چسبد
پیپ میچسبد
در خانه بودن و ولو بودن زیر دست و پای مادر می‌چسبد
تمام رنگها برای پوشیدن خوبند

هوا جان می‌دهد برای عاشقی کردن و کیفور شدن در همه چیز...

آنقدر این اردیبهشت برای همه چیز و همه کار دوست داشتنی است
که یک ماه برایش کم است و باید کم کمش شش ماه تمدید شود...

و چه زیباست اگر این ماه بهشتی با بودنِ #تُ باشد

می‌خواهم هر صبح که پنجره را باز می‌کنی
آن درختِ روبه‌رومن باشم،
فصل تازه من باشم،
آفتاب من باشم،
فنجان قهوه من باشم
و هر پرنده‌ای که نان از انگشتان تو می‌گیرد...

کافیست قحطی به جانِ قهوه ها بزند ...
نسلِ چندین هزار خاطره منقرض میشود ...

بایدباور کرد که خیلی چیزها در زندگی 'نمیشود'
و 'نمیشود' های کوچک یک 'نمیشود' بزرگ را رقم میزنند
مثلا
'نمیشود'
که هر روز پروفایلت راچک نکنم
'نمیشود'
که متلک های نوشته در پروفایلت را به خودم نگیرم
'نمیشود'
که بی توجه باشم به تمام دلتنگی ها تو
'نمیشود'
که باهربار شنیدن اسمت حتی به تشابه، دلم برای نبودنت نگیرد
'نمیشود'
که تو هم برایم یکی باشی مثل دیگران
'نمیشود'
که باشی و بغض نکنم که نمیشود جمعه عصررامهمانت کنم به یک فنجان قهوه
همه این 'نمیشود' ها جمع خواهند شد و'نمیشود' درزندگی ام باشی،را پدید می آورند
ولی یک 'نمیشود'ی هم از همه این نمیشود ها غم انگیز تر است
همین که' نمیشود' باورکنم تو سهم من نیستی...