آرامش من
شبیه کافه های تگزاس است!
یک صندلی که برگردد
همه چیز به هم میخورد...
چقدر غم انگیز است
آرامش آدم
با تپانچه ی کمریِ کلانتری گره بخورد
که گوشه ی کافه خوابیده
اما
وانمود میکند بیدار است!

شاعری که هیچوقت نوشته نشد ...:
گاهی وقت ها به اولین روز آشناییمون فکر میکنم ... . تو یه بعداز ظهر سگی ...



درست لحظه ای که حس میکردم تا ابد پشت ترافیکه دردم...!
تو ......رنگی ترین تصویر  بودی!برای منی که دنیارو سیاه میدیدم!انگار سوخته بود کارت گرافیکه مغزم ... !
دور از تمام شلوغی های  این شهر مریض ... دور از مرز زمان.....دور از مرز مکان ...پشت دورترین  پنجره ی خاموش این شهر... هم آغوشم شدیُو بکارت سلامتیمو ازم گرفتی ...
منو ببخش که هر وقت سنگینم
منو ببخش هر وقت از تنهایی لبریزم
میام سراغت! آخه  تو تنها کلیسایی هستی که هر روز یک شنبه ای!
.
.
.
تا ابد روشن بمون! تا ابد روشن بمون! نذار خاموش شم ... ریه هامو سنگین تر کن از آسمون  سُربیه طهران!
.
.
.
هیچ وقت فکر نمیکردم ارامشمو مدیون  یه تیکه چوب باشم!
پیپ لعنتییم عاشقتم ...

بین من و خاطرات تو
یک پیپ و یک فنجان قهوه فاصله است
بین تو و خاطرات من
دو قرن سکوت ...

‍ ‍
یک فنجان یادت کافی ست
تا باران بند نیاید....
تا صبح , پشت پنجره بنشیند
و انگشتش را
جلوی دهانش بگیرد رو به گنجشک ها , که هیس !!
آرام بگیرید .
اینجا کسی توی فنجانش
ماه را
دارد هنوز ...

زندگی ، شبیه دلتنگیهای عاشقانه است
باید کنار ، یک فنجان گرم و شیرین نشست و خاطرات خوب زندگی را مرور کرد .
بی هیچ قضاوت و حسرتی
همینکه خوبی ها یادمان مانده نعمت بزرگیست .

نبودنت مثل  تمام کردن سیگار است ،
در نیمه شب برفی ....
وقتی تمامی دکه های شهر بسته اند ..

بعد از رفتنت ......
نمی دانم سیگار ها کوچک شدند ......
یا کام های من سنگین تر .......

یکشنبه است ، امشب
تو کمی زود بیا
دلم جا مانده ، جایی
در قرار دیروز
چای دم کنم یا قهوه؟؟
چه می گویم....
یکشنبه است ، امروز
عشق را چیده ام، آماده
تو فقط زود بیا...!

شنيده بودم ميشود از تهِ فنجانِ قهوه
آنچه بر تو گذشته را،بيرون كشيد
آنچه در آينده بر سرت مي آيد را به وضوح تماشا كرد...
شنيده بودم كافيست فنجان را سمتِ قلبت بگيري و سر و ته اش كني...
من حتي شنيده بودم ميشود تو را از ته فنجانها پيدا كرد
هرچند محال،اما ميشود...
الان سالهاست كه من قهوه ميخورم
فنجانم را سمت قلبم ميگيرم
اما خبري از تو نميشود
باور كن من خرافاتي نيستم
فقط براي دوباره داشتنت،دست به هر كاري ميزنم...

جُمعه
مرد بی معشوقه ایست
با پیرهنی چروک
که تنهایی اش را
لای شعرهایش پُک میزند،
فقط شبها کمی خاکستری تر...