گویند: مرغیست به نام « آمین »!
مرغی آسمانی
در بلندترین نقطهٔ آسمان
آنجا که بخدا نزدیکتر است می پَرَدو سخن می گوید...
او شنوا ترین موجود ِ جهان ِ هستی است
هر چیز را که می شنود ،
دوباره بنام فرد ِ گوینده
آنرا تکرار می کند و آمین می گوید

این است که همهٔ آیین ها می گویند
مراقب کلامت باش...!
این است که می گویند
تنها صداست که می ماند
این است که می گویند
دیگران را دعا کنید...!
این است که اگر
دیگرانی را نفرین کنیم
روزی خود ِ ما
دچار آن خواهیم بود

مرغ آمین
هر آنچه که بگوئیم را
با اسم خود ِ ما ، جمع می کند
و به خداوند اعلام می کند

آنگاه در انتهای جمله
آمیـن می گوید

پس همیشه برای همه خیر و خوبی بخواهیم.
برایتان بهترینها را آرزو دارم

در ده دقیقه اول کافئین ضربان قلب و فشار خون را افزایش میدهد.
بعد از بیست دقیقه هوشیاری شما افزایش می یابد و احساس خستگی رفع میگردد.
بعد از سی دقیقه ادرنالین بدنتان افزایش می یابد و قدرت بینایی شما بهبود می یابد.
بعد از چهل دقیقه سروتونین افزایش می یابد و قدرت ماهیچه ها بهبود می یابد.
بعد از چهار ساعت احساس گرسنگی میکنید و اسید معده افزایش می یابد.
بعد از شش ساعت کافئین و بخشی از مواد مغذی از بدن خارج میشود و نیاز است که میوه بخورید.

در اين غروب قهوه اي ميان هاي هاي باد

چكيده ام ز شاخ شب شكسته ام به خواب شاد

شراره هاي سوخته به نيمه شب دوان دوان

كه رفته ي غريب دل !براي لحظه اي بمان

دلم زخاليت پر است سحر نشين بي افق

گذشته روز روشنت گرفته تيره گي قرق

زلال دشت اينه فداي اشك بي صدا

نشسته در گلوي غم ترانه هاي اشنا

بيا سكوت كن دگر كه شعر هم شكسته شد

تمام كوچه هاي دل به اين بهانه بسته شد

«خیــال»

دفتر خیالم
نقش میگیرد
از واگویه های
دل ریش
فنجان قهوه ام
در وقت تنهایی!
سفر بی بازگشتت را!
و...


«قهوه تـلخ»

فالی نشسته بر
تلخ ترین قهوه ی عمرم
سیگاریست و
اشک...
جاری از لبه ی فنجان
هر غروب
با شوراب اشک وآه
و انهدام ثانیه ها
دود می کنم
عمق جدائیت را
در انجماد ذهن پریشانم

... من به طعم تلخ قهوه
سالیانی است که عادت دارم
و عجیب است
همه شب‌هایی
که پیاله خالیست
اما
طعم تلخ زندگی درکامم
جریان می یابد
...
من عسل می‌خواهم

یه دله ، با یه پرنده
توی فال قهوه من
اینو فالگیر میگه اما
تو ازم کشیدی دامن
میگه فالگیر با چه تابی
فال تو یه فال خوبه
این روزاست که دست شادی
درخونه ت و بکوبه
میگه « دل » یعنی یه عشقه
اون « پرنده » خبر خوب
انگاری خبر نداره
از دل من ، شده آشوب
وقتی گفتم هیچکسی نیست
گفت که افتاده جدائی
اما غصه ای نداره
می بینم یه آشنائی
پرسیدم یه یار تازه س ؟
گفت ، نه انگار که همونه
شکرابه بین تون و
داره از آشتی نشونه
یه خبر تو فال می بینم
میاد این روزا سراغت
خونه می بینم و داره
باز میشه روشن اتاقت
گفت یه نیت کن و کردم
گفت که نیتت چه عالی
خندیدم ، پا شده گفتم
فال چیه ؟ چه خوش خیالی
گفت همین روزا میادش
تو همین روزا می بینی
پشت در منتظرش باش
که واسش تو بهترینی
چی بگم باور ندارم
نه به فال و نه به فالگیر
اما شاید تو بیائی
تا دلم بشه غافلگیر

صداي قاشق احساسم ، در تيك تيك ثانيه هاي بي تو بودن ، بر ديوار شيشه اي قلبم ضربه ميزند، و صدايي ، صدايي دور از من و تو ، در كورسوي قهوه هاي نخورده ، و جاسيگاري هاي پر از سيگارهاي خواهش ، جشن فرو خورده شدن را ، تا به ديرگاه به سر دارد، و ، تنها در اين سرما ، حرارت دارد ، فنجان ترك خورده ي افكاري كه تو را ، زنداني يك لب نوشيدن كرده اند ...

تلخ شده ای
حتی تلخ تر از قهوه هایی به اجبار مهمان ضیافت دو نفره ی ما میشدند و
ناخواسته یاوه های ما را تحمل میکردند,
درست مثل همان قهوه های داغی که نخورده سرد میشد,
سرد شدی,
یخ بستی,
تلخ شدی
و دیگر با هزاران قاشق شکر هم به کامم شیرین نمیشوی.

یکی از صبح هدایت
یکی صبح صادق
یکی در کافه نشسته
منتظر
از در بیاید
یکی زنی با لبهای ساده
صندلی ها را کنار زند
مشتش را به شانه اش زند
و بعد ارام و بی صدا
روی پلاسی این میز ولو شود
پاکت سیگار توی دستش
تبدیل به بازی دومنو شود
از پنجره زوزه کشد
و بعد دستش را روی دستش بگذارد
هق هق گریه اش
عق بزند
به زبان مستی شل و ول داشی بازاری
روی همین سردرگمی یک زنی نشسته در کافه
خیره خیره نگاهی از درد و تهوع
دستش را می گیرد که ببرد
بیرون از چارچوب دیوارها
که فشار می آورد از هر طرف
شب از نیمه گذشته
مستی از حد
چشم از خواب
پا سست کرده از رفتن
این همه اضلاع نا بهنگام
چپ و راست در هم قیچی
شتلق روی زمین
و دیگر هیچ !
نگاه به در می کند .آرام در باز می شود .
صدای جلیق جلیق آویزان دم در
زنی با لبهای ساده می نشیند.
درست روبروی خط فرضی آن سمت میز
سیگارش را روی میز میگذارد
_ سلام دیر که نکردم !

کافه ای سرد وُ شلوغ وُتنگ
دود سیگار هنر مندان
یا که ره را در هنر جویان !؟
قهوه ای خوردم !
پیر زن از شهر وهمم
باز هم آمد برون
صندلی را جابجا کرد و نشست
از کف دستم ،میان چین هایش
با نگاهی جستجو گر
قهوه قهوه فال می بیند
خبر از بغض های خفته می گوید
دوروئی ِهای روئیده به باغ آرزو را
در سبد، چون قصه می چیند
نسترن های خیالی، در رهم چون خار می ریزد
هاله ای از دور جسمم
نقره گون چون موج می خیزد
فال بین حیرت زده از آن !
رو به من آهسته می گوید
هاله های نقره گون اما!
کوه مشکل را بر اندازد
نسترن یک بوتۀ خار است
در کف دست تو روئیده