‌
نیستی ...
تنفس برایم دشوار شده
انگار هوا نیست
بغض‌هایم
گلویم را درد می‌آورند،
حتی پیپ هایم دیگر آرامم نمیکنند...
تو با نبودنت،
قصد جان مرا کرده‌ای...

‌
زمستان دارد
به بهار بر می‌گردد
شايد تو هم به من بازگشتی
ولي ديگر سياهی به موهايم بر نمي گردد...
قهوه های از دهن افتاده طعم خوبی ندارند ...
و عشق هر چقدر هم شعبده بازِ ماهری باشد
نمی تواند
اندوه را در دست هايش غيب كند
و شادی را از كلاه‌اش بيرون بياورد! ...

‌
آدم گاهی...
حواسش پرت میشود...
و غذا از دهن می افتد...
قهوه اش سرد میشود..
پیپ اش را روشن میکند اما نمیکشد...
کاغذ خط خطی میشود...
درس چند خط در میان خوانده میشود...
تلفن خودش را میکشد...
تاکسی هی بوق میزند...
بعد که به خودش می آید...
میگوید من فقط داشتم یک لحظه به "او" فکر میکردم...
فقط یک لحظه...

نه اينكه رفتن بلد نباشم ها
من فقط مى خواهم
حداقل براىِ تو
"جمعه ها"
غم انگيز و تلخ نباشد ..!
درست مثل فنجان قهوه ای که دردست دارم ...

یک   فنجان  قهوه!!!!!"
مهمان منی...

کنار پنجرۀ بخارگرفتۀ قلبم،
هنگام تنهایی...
میخواهم پیپ بکشم و خودم را درون دریاچه ی بی رحم چشمانت غرق کنم ...

‌
‌"داشتنت" بايد مزه‌ىِ توت فرنگى بدهد،
يا انارِ گُلپَر زده،
یا یک قهوه ی با عطر عشق،
يا آش رشته یِ خانم جون تو غروب هاىِ جمعه...
داشتنت بايد بوىِ ياسِ رازقى بدهد،
يا بوىِ خاکِ باران خورده..
نميدانم...
ما كه نداشتيم!
اما داشتنت بايد چيزِ خيلى قشنگى باشد!

گاهئ
نداشتنت خیلی درد دارد
با هیچ مسکنی آرام نمی شوم
حتی شعر درمانی را امتحان کردم
قدم زدن و پیپ کشیدن  زیر باران هیچ کدام درد رفتنت راکم نکرد
به محض اینکه جمعه میشود دلتنگی عود میکند
وبغض هایم سرباز میزند
کاش‌‌‌‌‌.‌‌‌‌........
مادربزرگ عمر به دنیا داشت و ازدم نوش های
معجزه آسایش برایم دم میکرد
شاید ...
علاج فراموشی تو دم نوش های مادربزرگ باشد
شاید...??

‌
اينكه قهوه ام رو تلخ می خورم، يعنی هيچ دليلی واسه خوشحالی الكی ندارم! واقعيت زندگی چيزی نيست كه بشه با قند و شكر شيرينش كرد...
وقتی كسی به زندگی آدم پا می ذاره، تنها مياد، اما وقت رفتن، تو رو هم با خودش می بره!
امروز يه نفر رو ديدم كه بُرده بودنش... اينو از قهوه ی تلخی كه سفارش داد فهميدم!

در این زمستان بی رحم !
مانند گرگی گرسنه ، پیپم را به دندان میگیرم ، تا کمی ارام شوم ...

خسته ام...‌
و تو نمی دانی چقدر خسته ام ...
در من مردی
تمام راههای رسیدن به تو را
یک نفس دویده است!

‌
نگاه کن دانه های برف را
گویا همان رویاست
که شروع به باریدن کرده است
سهم تو از این رویا چه چیز میتواند باشد
جز عشق و دل سپردن به سپیدی
جز رهایی و درآغوش گرفتن زندگی
جز امید و رسیدن به حقیقت

نگاه کن دانه های برف را
بغل بغل آرزوست که می بارد
حیف نیست، پیپت را چاق نکنی ، لذت نبری ، نبینی ، نبوسی
رویِ ماهِ آسمانی را
که لباسِ رویا به تن کرده است...