ما دیگه اون نوجوونای قدیم نیستیم که با شنیدن سینوس کسینوس خندمون بگیره،
بزرگ شدیم،نه؟
بچه کوچیکا بهمون میگن خاله،عمو...
قدمون چند هوا بلندتر شده،
دیگه دستمون به کابینت بلندای آشپزخونه میرسه و پامون به گاز و کلاچ...
بعضیامون انقدر بزرگ شدن رفتن پی پیپ و سیگار،
بعضیامونم نه،دیدن غم و غصه شون دود کردنی نیست،نشستن خوردنش!
ما دیگه روزای برفی لیز نمیخوریم،
نه که زمینِ یخ زده لیز نباشه ها،
فقط یاد گرفتیم باید با احتیاط قدم برداریم که با مخ نریم تو زمین...
قلبامون چی شد راستی؟؟
بعضیامون دل شکستن، بعضیامون دل باخته و بعضیامون دل تنگ...
ما خیلی وقته که دیگه بچه نیستیم،
ولی پیر شدیم یا بزرگ ؟!
اينه که جای بحث داره...

پاییز اینجوریه که همه کارهایی که همیشه تنهایی انجام میدادی رو دلت میخواد دونفره انجام بدی، از قدم زدن بگیر تا فیلم دیدن، کتاب خوندن، سیگار کشیدن، آهنگ گوش دادن.

سیگارامو ول کرده بودم تقریبا...
میخاستم بخاطرش ترک کنم اما بهش نگفته‌بودم.
میخاستم یه روز که سیگار دستم ندید و تعجب کرد ازم بپرسه و غافلگیرش کنم و بهش بگم:
"من الان فقط به تو اعتیاد دارم."

لذت داشتن یه دوست خوب تو یه دنیای بد مثل خوردن یه فنجون قهوه گرم زیر برف درسته که هوا رو گرم نمی ‌کنه اما دل آدم رو گرم می‌کنه

به جای فکر کردن به نخواستن ها، نشدن ها و قضاوت کردن ها؛ به اتفاقات و آدم های خوبِ زندگی ات فکر کن و رویاهایی که تا برآورده شدنشان، چیز زیادی نمانده...
به جای نشستن و افسوس خوردن برای لکه های کوچکِ روی شیشه؛ پنجره ات را باز کن، زیبایی های منظره را ببین و قهوه ات را بنوش...
بیخیالِ هرچیز که نمی خواهی و هرچیز که نمی شود...
مگر دنیا چند روز است؟!

هرچیزی رو زیاد دوست داشته باشی
زود تموم میشه مثل سیگار
یا قهوه یا موزیکی که دوست داری
حتی مثل کسی که دیونه‌وار عاشقشی

من هیچ جا تو زندگیم پشیمون نشدم ، بجز اونجاهایی که تهش به طرف گفتم ، حیف وقتی که واسه تو گذاشتم
اون لحظه دقیقا پشیمون بودم میدونی چرا ؟
چون میتونستم بشینم کتاب بخونم ، بستنی بخورم ، واسه خودم قهوه درست کنم ، فصل جدید سریالم و ببینم ، زبان بخونم ، ولی وقتمک دو دستی دادم به طرف گفتم بیا عزیزم مال تو خرابش کن

هیچوقت پاک نشد. نه لک قهوه از روی پیراهنم، نه تصویر چشم‌های تو از خاطرم. من و تو یک فنجان قهوه خوردیم، و دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد …

میان
روزمرگی‌ام
در میان
قهوه و چای
و در دلِ کلماتی که
گاه می‌خوانم
میان برگ گلی که
نگاه میکنمش
و در میان نوا
و کلام موسیقی
میان فیلم‌های
عزیزی که گاه می‌بینم
تو در حضوری و انگار
در کنار منی
کجای تصویری؟!
که هستی
انگار و حقیقتاً
اما
نبوده‌ای هرگز!

دلتنگی تو
درد دور بودنت رو
بدتر میکنه!
دود ميكنم
با این پیپ پاسارگادتاباکی
تا فقط بگذره این روزام
گوشمو پر می‌كنم
از آهنگ صدات
كفِ خيابونای طهرون و
متر میكنم
همیشه، گوشه ترين
قسمتِ كافه ها رو
انتخاب می‌كنم
و سيگارم میشه بهمن
خودم میشم
تمومِ تویی که ندارمت
همه چيز و
با تلخی دلتنگی دور بودنت
کنار یه اسپرسو دوبل حل ميكنم
حالا من و پیپ و
این قهوه لعنتی
تا کی منتظر بمونیم؟!