یک فنجان درد دل بدون شکر برای تو آورده ام
بنوش… تا از دهان نیفتاده… بنوش…

مینویسم از درونم
نه برای خوانده شــدن
فقط برای خالی شــدن
آنوقت است که میــتوانم
با خیالی راحت قهوه ام را بنوشم
سیــ گارم را بکشــم
و روزنامه ای بخــــوانم!!!!

خـــــــدا رو چه دیدی؟



شاید یکـــــ روز در کافهــــ ای دنج و خلوتـــــــ



این کلمهـــ ها و نوشته ها صوتـــــــــــ شدند



برایِ گوش هایِ تـــــــ♥ـــــــــو



که رویِ صندلیِ رو به رویِ مـــــ♥ــــــن نشسته ای...



و برای یک بار هم که شده



قهوه ی تو ســـــــــــرد شد



بس که خــــــــــیرهــــــــــ ماندی به مـــــن!

عشق را در کافهـــــ باید جست



زیر نوری به رنگ کهربا


و سرنوشت را در فنجانی



از قهوهــــــ ترک



باید مصور دید



این روزها عشق را تلخ



میل میکنند




و زندگی را شیرین می بازند



و پیپ را آرمان گرا

کنار کافهـــــــــ



خسته و کلافهـــــــــ



روی صندلی چوبی نشسته بود



یک مرد بد قیافهـــــــــ



منتظر بود



قهوهـــــ خواست،



قهوهــــــــ ای تلخ،



با شکر اضافه...



ساعت از وقت انتظار



نیز گذشت



خبری از یار نبود،



یار مـــــــن...



باران نم نم گرفته است



از دوری تـــــــــو



مرا غــــــــم گرفته است



بــــــــیا...



چتری باش برای من



بـــــــــیا...



خورشید بپاش بر من



...



...



...



یار من دوستتــــــــــ دارم



حتی در این کافهــــــــــ ی خیالیــــــــ....

آب در هـــاون کــوبیــدن است

اینکـــه مـَـن شعــر بِنــویسـَـم و

تـــو فـــال قَهـــوه بگیـــری.

وقتــی ؛ آخـَــرِ همــه شعــرهــای مَـن

تــــو مـی آیــی ؛

و تــــهِ همــه ی فنجـــان هـــای تـــو

مـَـن میـــــروَم!!!

یک حبه قند در فنجان قهوه ی تلخ شیرین نمیشود

دو حبه قند در فنجان قهوه ی تلخ شیرین نمیشود

چهار...

اصلا تو بگو یه دنیا قند

نه اگر تو نباشی فال این زندگی شیرین نمیشود...

تمام فنجان های قهوه


که می گفتند

ما به هم نمیرسیم را شکستم

و فنجانی دیگر خوردم ...

...فالی دیگر گرفتم ...

از بس قهوه خوردم ...

به گمانم

یک قرن بیدار باشم.......!

داستان قدم هايم را که بگويم

کفش هاي تصادفي

دهانشان باز ميماند

و چراغ هاي چشمک زن

مسير کافهـ هاي شلوغ را

سبز و..زرد و قرمز ميشوند

در بيداد صدا و صدا

بخار  قهوه ي تنهايي هياهوي عبور را مي بلعد

و من همچنان چشم دوخته ام به قلم

روي کاغذ هميشه هيچ

و تو....افسوس

کنار میز، تو همون کافی شاپ قدیمی نشسته بود و طبق معمول داشت با قهوه سرد شدش بازی می کرد.
آنچنان غرق در افکارش میشد که گویی در این دنیا نیست.
به آهنگی که از گرامافون قدیمی کافی شاپ پخش میشد و کل فضا رو تو خودش غرق کرده بود گوش می داد.
با چشمان بسته اش و لبخندی همیشگی که گوشه لبش بود،او را مثل همیشه دوست داشتنی کرده بود.
همیشه این یک روز تنها بودن ها را دوست داشت...
چه تلخ بود
قهوه سرد شده اش و افکار آرامش...