سردردهای مزمن
سیگار پشت سیگار
زل،قاب عکس،روی دیوار
سیگار پشت سیگار
بازم دوباره از نو دلتنگ بوی عطرت
سل،می،صدای گیتار
سیگار پشت سیگار...

و من جا مانده ام از دود سیگار
زسر تا پا پر از اندوه سیگار
بهار عمر من همچون خزان رفت
شدم در جستجوی کوی سیگار...

مردی که روبه روی تو سیگار می کشد
در فکر گفتگوی تو سیگار میکشد
وقتی که میروی و دلت تنگ میشود
بی شک به جستجوی تو سیگار می کشد...

دیر آمدی زمستانم ....... رسیده است...


گرمی دستانت را...گرمی پیپم گرفته است ...




دیر آمدی تنها دلیل  بودنم در این انجمن ....


حتی بودنت هم نمیتواند باز کند .... دلی را که از نبودنت  گرفته است 





.
.
.
.
.
.
.
نوشته شده توسط: شاعری که هیچ وقت نوشته نشد...

قهوه چشمان توست

سیاه

تلخ

و دلچسب♡♡♡

قهوه می‌نوشم و با فنجانش
فال دیدار تو را می‌گیرم
قهوه ی دوری چشمان تو را
رو به تنهایی تلخ
پی شیرینی آغوش تو
من می‌نوشم
امشب اما
دل فنجان خالیست
جای این هیچ
پر از بودن توست
رو به آغوش نگاهم...
قهوه هایم باشد
سهم نوشیدن تو ...
فال دیدار نگاهت
دل فنجان مرا راضی کرد ~

هی از تو مینویسم،هی پاک میکنم..
این واژه ها برای توست که بیداد میکنند...
سر از صندوقخانه ی متروک ذهن من بیرون آر
من بی تو خودم را درگیر پیپو سیگار میکنم...

من به کافه های بی تو سر نمیزنم......
وبه قهوه های بی تو لب....
نیستی
که آن فال همیشگی را برایم بگیری

هم صحبت تنهایی اش دیوان حافظ بود

چون از بیان دردهای خویش عاجز بود


ترسو نبود اما نه مثل شیر پر جرات

میباخت گاهی لیک تا آخر مبارز بود


او نقطه ای در انتهای جمله ای ساده

در سطر اول عشق اما در پرانتز بود


از زندگی مسخــــره دلسرد اگر می شد

دلگرمی اش این شعر های بی مجوز بود


پا در رکاب شعر کرد و رفت و راهی شد

آذوقه اش چای و کتاب و کنت قرمز بود

ایمان صابر

عادت کرده ام
به طعم قهوه
به آدمهای پشت پنجره ی کافه...‏
دستهایی که می روند
آدمهایی که نمی مانند...‏
به تو
که روبرویم نشسته ای
قهوه ات را به هم می زنی
می نوشی
می روی...‏

یکی
به آدمهای پشت پنجره ی کافه
اضافه می شود...‏