از وقتی که نیستی ، من هر روز کنج این کافه می نشینم و شعر داغ می نوشم و به آدمهای صامتی نگاه میکنم که تنهاییشان را با فندکی به هم تعارف می کنند …

میدانم اگر روزی دیگر پیپ هم نکشم ، از آدمای روزگارم درد میکشم !

به همان اندازه که دود پیپ لعنتی ام از من دورتر می شود یاد تو به من نزدیکتر می شود …

روزهایم با خیالِ بودنت شب میشوند و شبهایم با پیپ روشنم روز …

یادت است میگفتی سیگار را کنار بگذارم ؟
من سیگار را کنار گذاشتم اما طعم تلخش را نه !
روزگار امروز به من فهماند که چیزهای تلختری از قهوه و سیگار هم هست !
ﯾﮏ ﻋﺪﺩ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ
ﯾﮏ ﺩﻝ ﻏﻤﮕﯿﻦ
یه تن رنجور از زخم
یه ذهن خسته ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﺩ ﺑﯽ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﮑﺸﻢ ؟

پیپ کشیدنم را کلاس نامیدند ؛ نمی دانستند که من از کلاس زندگی مدتهاست اخراج شده ام !

مردی که روبروی تو پیپ می کشد
در فکر گفتگوی تو پیپ می کشد
وقتی که می روی و دلش تنگ می شود
بی شک به جستجوی تو پیپ می کشد
این بار بی تو فاصله ها را نمی دود
در سوگ آرزوی تو پیپ می کشد

یوقتایی میشه که تو خیال خودت؛
جای خالی منو حس میکنی
با بغض خواهی گفت:
”کاش اینجا بود” کاش بازم رو بروم تو اون کافه ی همیشگی می نشست با فنجون قهوه اش بازی میکرد...
اما ….

دوست داشتن کسی که
معنی اش رانمیفهمد
درست مثل توضیح دادن
قانون نیوتن برای مادربزرگ است
تو چانه میزنی و او
بافتنی اش رامیبافد...
تو از تلخی قهوه میگویی و او با قند چای اش را مینوشد ...

دوست داشتن کسی که
معنی اش رانمیفهمد
درست مثل توضیح دادن
قانون نیوتن برای مادربزرگ است
تو چانه میزنی و او
بافتنی اش رامیبافد...
تو از تلخی قهوه میگویی و او با قند چای اش را مینوشد ...