سالهاست گوشه نشین کافه ای شدم
که تو مرا آنجا به دست فراموشی سپردی
هم مرا
و هم ته فنجان قهوه ای
که به رسم دوست داشتنت
سالهاست همنشین تنهایی ام است...

نقاشی شماره 16:

نقاشی شماره 15:

من شیفته ی میزهای کوچک کافه ای هستم
که بهانه نزدیک تر نشستن مان می شود
و من روبه روی تو هنگام نوشیدن قهوه
می توانم تمام شعر های نگفته دنیا را یک جا بگویم..

نقاشی شماره 14:

نقاشی شماره 13:

دیگر نه کافه ای ارامم میکند

و نه قهوه ای

من فقط کمی خواب نیاز دارم

برای دیدن شادی هایم...

نقاشی شماره 12:

نقاشی شماره 11:

نبودنت را غروب های زمستان
در قهوه خانه ای دور سیگار می کشیدم
نبودنت دود می شد و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه
بعد تکیه می دادم به صندلی و چشم هایم را می بستم
انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم
تا بیشتر از یادم بروی
نامرد اگر بودم نبودنت را تا حالا باید فراموش میکردم،
مرد نیستم اما نامرد هم نیستم
زنم و نبودنت پیراهنم شده است...