تنهایی
میز کنار پنجره است
در کافه ی همیشگی
تنهایی
انبوه فیلترهای سیگار است
میان قهوه های باید
حجم بی نهایت کتاب
قدم زدن با افکار
گوش دادن به امپیریم
فیلم های بلاتار
تنهایی
لمس دقیق لحظه هاست
روی کاناپه ی افسردگی
حس گیج بودن
در خواب ظهر پاییزی

نمیایی
برایت قهوه می ریزم، کمی‌ شیر، دو قاشق شمی گذارم جلویت روی میز،
گلدان گل را کنارتر می گذارم
تا بهتر ببینمت.
قیافه جدی به خودم می گیرم
و با لهجه‌ ای که حالا برای خودم هم بیگانه است، 
می گویم: 
قهوه ات سرد می‌‌شود.
هر کجا که هستی، زودتر به خانه بیا

و همانطور می نشینم‌ تا تو یک روز بیایی...

نمیایی
برایت قهوه می ریزم، کمی‌ شیر، دو قاشق شمی گذارم جلویت روی میز،
گلدان گل را کنارتر می گذارم
تا بهتر ببینمت.
قیافه جدی به خودم می گیرم
و با لهجه‌ ای که حالا برای خودم هم بیگانه است، 
می گویم: 
قهوه ات سرد می‌‌شود.
هر کجا که هستی، زودتر به خانه بیا

و همانطور می نشینم‌ تا تو یک روز بیایی...

♦️ماچا در آستانه کمبود جهانی؛ چای ژاپنی زیر فشار شبکه‌های اجتماعی

?موج جهانی علاقه به ماچا، که با ویدیوهای پرطرفدار در شبکه‌های اجتماعی به اوج رسیده، صنعت سنتی این چای ژاپنی را با بحران عرضه روبه‌رو کرده است.
?تولید ماچای باکیفیت، فرآیندی کند و پرزحمت است که با آسیاب‌های سنگی سنتی انجام می‌شود و ظرفیت آن برای پاسخ به این تقاضای انفجاری طراحی نشده است. برندهای معتبر با افزایش فروش روبه‌رو شده‌اند و موجودی آن‌ها به‌سرعت تمام می‌شود.

دلم باران میخواهد،
کافه ی همیشگی،
قهوه ی ترک،
سیگار،
نگران نباش;
دیگر نیازی به بودنت نیست...
دلم مدت هاست که تو را میخواهد...
فقط کمی دلتنگی کرده!
دل است دیگر...
تو ببخش

بعد از ٤ سال هنوز بايد حواسم را جمع كنم. گاهى كه حواسم پرتِ سكوت خانه مى‌شود يا نگاهم به عكسى مى‌افتد و فكرم پى خاطره‌ايى مى‌رود، دست‌هايم به عادت بيست و چند ساله، دو فنجان قهوه درست
می‌کنند!
خالی کردن فنجان دوم توی ظرفشویی عذاب است ...

خوشا سڪوت
فنجان قهوه ...
میز ...
خوشا نشستن
چون مرغ دریایے بہ تنهایـے
ڪہ برچوبڪے بال مےگشاید.

امروز بازهم پیپ کشیدم
آرام، زیاد، با احساس…
همه ی تورا، همه ی آنچه که از تو با من باقی مانده بود را دود کردم
با همین پیپ ایرانی پاسارگادتاباکی دوست داشتنی...

اين بار واقعا دلم گرفته است
نه از كسي
نه از مخاطب خاصي
اين بار از خودم گله دارم
كه چرا قدم زدن روي برگ ها و گرفتن دستي گرم و نوشيدن قهوه اي گرم در كافه اي دنج را حتي در خواب هم نميبينم
چه برسد به واقعيت...!

يك شهر
يك خيابان
يك كافه
يك ميز
يك صندلي
يك فنجان قهوه
يك پاكت سيگار
و يك ادمي كه ديگر هيچ احساسي ندارد.