قهوه پشت قهوه
پیپ پشت پیپ
با توتون دلتنگی !
دود می کنم و دود می شوم...

نازنینم
در شلوغیِ بی انتهایِ ذهنت،
سوزنِ ياد مرا هم
ميتوان انداخت!
كافيست ثانيه ای،
كاملا تصادفی،
هنگام قهوه نوشیدنت،
گذری گذرا كنم از دلت...

يك شهر
يك خيابان
يك كافه
يك ميز
يك صندلي
يك فنجان قهوه
يك پاكت سيگار
و يك ادمي كه ديگر هيچ احساسي ندارد.

چشم هايت قهوه اي
موهايت نسكافه اي
رنگ پوستت مثل چاي ؛ سبزه ..
بودنت آرام بخش؛ مثل كنج يك كافه ..
وقتي كنارم نشسته اي
شيرين مي شود
حتي قهوه اسپرسو...

مردهایی هستند که از نگاهشان
از لبخند و حرف زدنشان
از جرعه هایِ کوتاه قهوه خوردنشان
می شود فهمید
رازی دارند
می شود فهمید که می فهمند
مردهایی هستند که با دیدنت دستپاچه نمی شوند
اما عجیب دستپاچه ات می کنند
شاید هرگز کنارِ بودن هایِ تو قرار نگیرند
شاید بودنشان لحظه ای باشد
به حدِ همان چند دقیقه چشم در چشم شدن در کافه ای دور
به حدِ لحظه ای در را نگه داشتن و با احترام تو را راهی کردن
اما باور کن
کفایت می کند
تا تو باور کنی
هستند مردانی که هنوز هم می شود
برایِ بودنشان کنارِ لحظه هایت
زنانه به انتظار نشست
هستند ...

باید یکی باشد ...
یکی که دزدانه نگاهش کنی
دزدانه راه رفتنش را بپایی
و دزدانه ببوسی اش و محکم بغلش کنی
و در حضورش طعمِ تلخیِ قهوه ات را نفهمی
باید یکی باشد ...
که وقتی دلت برای مداد رنگی های کودکی ات تنگ شد ، به ناخن هایش خیره شوی و سوار بر رنگین کمانی به کودکی ات سفر کنی
باید یکی باشد ...
یکی که حصارِ تنهایی ات را بر هم زند و به تو بگوید که دوستَت دارم
آدم است دیگر
و آدمی به همین دوستَت دارم هاست که زنده است

ميدانم...
امسال بهار اولين باران كه ببارد ياد اولين قهوه اي خواهم افتاد كه كنار يك خيابان جا ماند و سرد شد..
كنار آن خيابان، نزديك درختانش، يكجا، يك گوشه،
هنوز مينويسم از تو و آن زمستاني كه بودي اما انگار بهار بود...

كام مى گيرم
از لحظات جوانى ام"""...
و دود مى كنم...
ثانيه به ثانيه
آرزوهاى شيرينم را...
كه طعم تلخ قهوه گرفته است...
در هوايى...
كه بوى تند سيگار مى دهد...
در اين ويرانكده ى مسكوت...
بر سر دو راهي افسوس و بغض...
ايستاده ام...
با قامتى شكسته...
در برابر چشمان مندرس زمان...
كه نااميدانه مرا نظاره مى كند...
تا پيدا کنم پاسخى..،
براى همه ى دردهايم...
من...!؟
"""""""""""""جوانى ام را..،
در ميان كدامين؟؟؟
انتظار...
جا گذاشته ام""

پیپ هست ،قهوه هست
هوا ديگر مانند آن روزها بس ناجوانمردانه سرد نيست ..
من هستم ،يادت هست عطرت هست ..
شايد باورت نشود اما نفس هم هـــنوز هست....
تنها تو نيستى!!!
تنها تو نيستى و من فراموش كرده بودم ..
حالا همه ى راه را تنها كه نه..
با پیپ ،قهوه ،هوايى بس ناجوانمردانه سرد ،يادت ،عطرت ...اما بى تو و بى نفس باز مى گردم ..
و نمى دانم دقيقاً كِى دوباره نبودنت را فراموش خواهم كرد دوباره سمت كافه مى روم و با كوله بار سنگين تنهايى،يادت،عطرت،قهوه،پیپ،،،،پپیپ ،قهوه، باز خواهم گشت ....

و شاید پیپ
اختراع سرخپوستی بود
که می خواست
به معشوقه اش
پیام کوتاه بدهد...