فكر مي كنم به امروز!
به تو!
به تمام چيزهايي كه از تو خبر مي دادند!
به ميز دنج دو نفره ي كافه!
به جاي خاليت..
به چاي يا دمنوشي كه اگر امروز بودي حتمن سفارش مي دادي!
به قهوه فرانسه ي من كه از دهن مي افتاد!
به حرف هايي كه ميشد رد و بدل كنيم!
به تك تك سيگارهايي كه مي كشيدي...
خنده هاي كنج لبيت!
تيكه ها و ادا و اصول هاي خاص خودت!
به شعري كه با ذوق ميشد دم گوشت زمزمه كرد!
به آهنگي كه اولين شنونده اش من بودم!
به...
غرق ميشوم توي خاطراتي كه هرگز ساخته نشده اند!
فنجان چاي را به جاي تو سر مي كشم!
و فكر مي كنم به دود سيگاري كه مال تو نيست!
به گرماي دست هايي كه روي دست هايم حس نمي كنم!
و فكر مي كنم به جاي خاليت...
پي مي برم به حجم سنگين نبودنت!
ماتم مي برد از اين همه صبر و نيامدن!
و دخيل مي بندم به روزهاي آينده...
به قلبم وعده مي دهم!
بهار هميشه فصل ما بوده ...
تو برمي گردي..
شايد با آخرين باران بهاري!
از كوچه پس كوچه هاي همين شهر
و اعتراف مي كني...:
نگراني براي دست هام!
كه بي دست هات خالي بمونه!

نبودنت تنها راز تلخ بودن
قهوه زندگی من است
ومن هرروز این قهوه تلخ را درکام
دلتنگی های دنیا می نوشم ..

توو زندگی یه روزایی ام مثل امروزه...
سنگین وزن و کُند و چِقِر...
با یه سردرد شیرین و یه بی قراریه بی معنیه یهویی
قهوه و سیگار
چک کردن بیمار گونه یه گوشی بیکار
بهم ریختگی میز کارو
یه میل عجیب به بیرون زدن،
به فرار
به کشیدن هوا توو شُشای قهوه ای مضطرب
و بیرون دادن یه عالمه فکرِ تلمبار

مثل یه جور سوپاپ اطمینان
وسط اینهمه قل قل و جوش و فشار
یه سبکیه موقت
یه پوزخندِ تلخِ بَلَد
و برگشتن پشت میز کار
با یه صورت بی تفاوت که انگار نه انگار

توو زندگی یه روزایی ام مثل امروزه...
سنگین وزن و کُند و چِقِر...
با یه سردرد شیرین و یه بی قراریه بی معنیه یهویی
چای و https://pipesjournal.com/product-category/%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%AF-%D9%82%D9%87%D9%88%D9%87/و سیگار
چک کردن بیمار گونه یه گوشی بیکار
بهم ریختگی میز کارو
یه میل عجیب به بیرون زدن،
به فرار
به کشیدن هوا توو شُشای قهوه ای مضطرب
و بیرون دادن یه عالمه فکرِ تلمبار

مثل یه جور سوپاپ اطمینان
وسط اینهمه قل قل و جوش و فشار
یه سبکیه موقت
یه پوزخندِ تلخِ بَلَد
و برگشتن پشت میز کار
با یه صورت بی تفاوت که انگار نه انگار

شاید عجیب باشد!
دیدن مردی که
هر روز می آید کافه
به یاد دیگری دو فنجان قهوه سفارش می دهد
یکی را می نوشد و می رود . . .

ولی من مردی را سُراغ دارم
هر روز می آید کافه . . .
به یاد دیگری دو فنجان قهوه سفارش می دهد . . .
هیچ کدام را نمی نوشد و می گوید:
بدون او که خوردن ندارد . . .

گاه خنده هایم
همانند
فنجان قهوه ایست
که روی خوش دارد،
اما باطنی تلخ....

کلید را در جمجمه‌ام بچرخان و داخل شو
به آغوشِ اعصابم بیا
در تاریکیِ سرم بنشین و یک پیپ روشن کن ...
اتاق را بگرد
هرچه را که سالهاست پنهان کرده‌ام
از دهانم بیرون بریز
پرد‌ه‌ها را کنار بزن
چشم‌ها را بشکن
و متن را از نقطه‌ای که در آن اسیر شده
آزاد کن...

فنجانِ قهوه ٬ شعر ٬ شب ٬ نه نه ! نمیچسبد

لطفــاً بمان حتی اگر چیزی نمی نوشـــی ...

بپرس دوستم داری؟
بگذار بگویم من؟
شما را؟
به جا نمی آورم!
ولی...
شما چقدر زیبایید!
به فنجان قهوه ای دعوتتان کنم؟
لبخند بزن
بگو با کمال میل
بیا دوباره برای اولین بار ببینمت!
در همان دیدار دلت را ببرم
بگذار اولین دوستت دارم را دوباره بگویم!
باز هم عاشقت شوم!
تو یک لبخند که بزنی
من هر صبح آلزایمر میگیرم
و تو یک عمر
اولین و آخرین عشقم خواهی بود!

ساعت ها به انتظار نشستم

همان کافه ...

همان سفارش هميشگی

همه چیز تکرار است

اما تو چرا دوباره تکرار نمیشوی ؟