قهوه را نوشیدیم
فالمان را هم گرفتیم
و مثل میز وُ صندلیِ قهوهِ ای کافه
خشکیدیم
دروحشتِ مردمکِ قهوه ایِ چشمهامان.
تو و من
در شومینه هایی غریب
در فراغی ذغالی
خواهیم سوخت...

میز کوچکی دو نفره با پارچه ی چهارخونه ی قرمز!
فکرش را بکن،
خوب نمی شد؟
کنار پنجره ای رو به خیابانی آبی،
و دو فنجان که همیشه روی آن بود،
شب هایی که باران می آمد
می نشستیم،
قهوه ای می خوردیم
و من هزار سال برایت داستان می گفتم.
اما بهتر است قهوه را خودت دم کنی،
من را که می شناسی،
متخصص سر دادن قهوه ام،
حواس درست و حسابی ندارم،
تا به خودم می آیم
همه چیز از دست رفته،
مثل قهوه هایم،
مثل قطارهایی که جا می مانم،
مثل تو!
و حالا به خودم آمده ام...
تو نیستی،
خیابان آبی نیست،
باران نمی بارد ولی من...
هزار سال است
که برایت داستان می نویسم،
و با کوچکترین چیزها به یادت می افتم...
کجا بودم؟
داشتم می گفتم...
میز کوچکی دو نفره با پارچه ی چهارخونه ی قرمز...
فکرش را بکن،
خوب نمی شد؟

فكر مي كنم به امروز!
به تو!
به تمام چيزهايي كه از تو خبر مي دادند!
به ميز دنج دو نفره ي كافه!
به جاي خاليت..
به چاي يا دمنوشي كه اگر امروز بودي حتمن سفارش مي دادي!
به قهوه فرانسه ي من كه از دهن مي افتاد!
به حرف هايي كه ميشد رد و بدل كنيم!
به تك تك سيگارهايي كه مي كشيدي...
خنده هاي كنج لبيت!
تيكه ها و ادا و اصول هاي خاص خودت!
به شعري كه با ذوق ميشد دم گوشت زمزمه كرد!
به آهنگي كه اولين شنونده اش من بودم!
به...
غرق ميشوم توي خاطراتي كه هرگز ساخته نشده اند!
فنجان چاي را به جاي تو سر مي كشم!
و فكر مي كنم به دود سيگاري كه مال تو نيست!
به گرماي دست هايي كه روي دست هايم حس نمي كنم!
و فكر مي كنم به جاي خاليت...
پي مي برم به حجم سنگين نبودنت!
ماتم مي برد از اين همه صبر و نيامدن!
و دخيل مي بندم به روزهاي آينده...
به قلبم وعده مي دهم!
بهار هميشه فصل ما بوده ...
تو برمي گردي..
شايد با آخرين باران بهاري!
از كوچه پس كوچه هاي همين شهر
و اعتراف مي كني...:
نگراني براي دست هام!
كه بي دست هات خالي بمونه!

من امشب آرزوهامو
سپردم دست اقبالم

یه مشت حرفای ناگفته
شنیدم از لبِ فالم

ببین طعمِ گسِ عشقو
با تلخِ قهوه درگیره

مث او قهرمانی که
تو اوج قصه میمیره

چه شیرین شود
"قهوه"
اگر نامت بیوفتد ته فنجانم ...
چه بی امان شود؛
"خنده"
اگر تعبیر شوند اين فال ها....!





??????✅

https://mastrorahimi.com/blog/

روز نوشته های سایت ماسترو رحیمی را از دست ندهید

قهوه هم طعم عسل می‌دهد

وقتی تو

آن طرف میـز نشسته باشـی

بدونِ شک طهران بهترین شهر دنیا میشود....
اردیبهشت هم بهترین ماهِ فصل بهار..!
حال وهوایش هم دو نفره ...
ترافیک و چراغ قرمزهایش هم عجیب به دل مینشیند....!
هوا را آلوده اعلام کنند یا نه برایم مهم نیست..
اکسیژن وقتی به من میرسد که تو در همان کافه ی همیشگی کنارم باشی...

مبل‌ها را چیدم
پرده‌ها را کنار پنجره
قاب‌ها را به دیوار آویختم
بعد
دو فنجان قهوه ریختم
و فکر كردم به 365 روزِ دیگر
که می‌توانم
با چیدمانی دیگر
دوستت بدارم!

‏گاهی برای خوب شدن حالت
‏نباید سمت آدما بری
‏گزینه های امن تر ‏و مطمئن تری هم هست
‏
♡‏بارون
♡‏پیپ
♡‏موسیقی
♡‏قهوه

مردی که عاشق می شود

کلافگی اش را

خالی می کند

بر سر یک نخ سیگار

چایی

قهوه

نه...

مردی که عاشق می شود

تمام

ساعت هایش را

گیج می زند