از روی لبم بگیر پیپم را
تسکین بده شعر های تب دارم را

سَر ریز شد از درونِ من، خواستنت
با چشم قهوه دارت تمام کن کارم را

كافيست اسمت كنار اسمم باشد ؛
تا كسلى پنجشنبه ها
نحسى جمعه ها ،
از بين برود !
امتحان كنيم؟
قرارمان همین الان در همان کافه ی آرتین همیشگی

قهوه ها رابگذار برای روزهای تنهایی
روزهای بارانی
روز های غم
حالِ دلت که خوب است چای دم کن
تلخی قهوه که با تلخی چای یکی نیست
تلخیِ من بی تو
و تلخیِ تویِ با من
مگر یکی بود؟

فرقی نمیکند تو را در دوره ی "صفویان"  و در  گیر و دارِ انتقال پایتخت دیده باشم؛

یا در حال نوشیدن قهوه ی "قجری" در دوره ی قاجار..
یا حتی دوره ی "رضا شاه" با کلاه پهلوی..
قطعا من در هر زمانی که میدیدمت دچارت میشدم ...

چشم هایش قهوه ای بود
و به حق فهمیدم
که قهوه از پیپ هم اعتیاد آورتر است ..

‏تو نمیتونی با تلخیت  همه رو شاد کنی

‏تو قهوه نیستی...

یه ساله رفتی و اسمت هنوز مونده 

تو این گوشی
می‌دونم قهوه‌تو مثل قدیما 
تلخ می‌نوشی

حالا من مانده ام
و پنجره ای خالی
و فنجان قهوه ای
که از حرف های نگفته
پشیمان است ...

جمعه که از راه میرسد؛
بی اختیار خنده ام میگیرد !
یاد آن جمعه هایی می افتم که حالت دگرگون میشد !
و حوصله ی هیچکس را نداشتی ...
فکر میکردم دلیل این همه کج خلقی
" دوری ات از من است "!
دلخوش بودم به بودنت ...
پیامی میفرستادم تا حالت را خوب کنم !
اما جوابی نمی آمد !
غافل از این بودم که تو
جمعه هایت را با کسی که
قبل از من درکنارت بوده
تقسیم کرده ای ... و من جمعه هایم را با پیپ چوبی لعنتیم ...

باز صبح شد

و من با فنجانی قهوه به انتظارت مینشینم ،
و تو نمى آیی ..
مثل این قهوه تلخ است !
سناریوی پر تڪرار زندگی هر روز من ..