یک شب هم مهربان شده بودی؛

پاورچین پاورچین به خوابم آمدی
قهوه دم کردی 
و در فنجان کوچکمان ریختی،
دلت نیامد صدایم کنی
بغلم کردی
قهوه یخ کرد،
من اما تا صبح گرم بودم...

من نمیخوام احمق باشم
عشق میتونه قانون دنیاهارو به هم بریزه
واسه همین ترجیح میدم
وقتی با عشق
دارین گند میزنین به زندگیاتون
کنار یه پنجره بشینمو با پوزخند
قهوه مو سر بکشم...

یه سری دیگه ام رفتم کافه گفتم یه قهوه میخوام تلخ مثل زندگیم ، یه چیز اورد انقدر تلخ بود که دیدم من تو زندگیم روزای شیرین هم داشتم،سریع توش شکر ریختم.

لُکنت ، فقط از کارماندنِ زبان نیست
چشم ها هم گاهی
روی یک چهره
گیر می کند...
چشمان تلخو قهوه دارت کم کم ، دارد مرا از این زندگی سیر می کند ...

یعنی چقدر عاشقت شده ام که در آینه تو را میبینم
در جلد سایه ام تو رفته ای
لای کلمات کتابی که میخوانم تو می دوی
چای را تو شیرین میکنی
خواب بعد از قهوه را تو می پرانی
یعنی چقدر عاشقم
که همه چیز توست برایم؟!
راستش برای خودم نگران نیستم
اماحیف نیست تو به این زیبایی
این همه جا باشی و در پیشم نه؟

دلتنگ که شدی
راه برگشتت بسته بود
دلت هوایم را کرد...
تلفن کن!
بی هوا و با هوا بغض کردی
اسمم را یادت رفت
جایی رفتی خاطره داشتیم
تلفن کن
قهوه ات روی میز نگاهت نکرد
چای ات از دهان افتاد
کافه ها صدایت نکردند
تلفن کن
زیبا پوشیدی
عطر پاشیدی
زمستان را که تسخیر کردی
تلفن کن
پریشان شدی
دکمه ی پیراهنت که افتاد
لنگه ی جورابت گم شد
تلفن کن...
لعنتی تلفن کن،به هر بهانه ای که شد
حتی اشتباهی شماره ام را بگیر!
ولی تلفن کن!

می ترسم...
از اتفاق هایی که...
اصلا قرار نیست بیفتد...!
مثلا نیامدنت...
ندیدن لبخندت...
یا اینکه صدایم نکنی...
روبرویم ننشینی...
و فنجانی قهوه با تو نخورم...
یا اینکه زیر باران...
با تو قدم نزنم...
و دست هایت را نگیرم...
کاش می آمدی...
و این همه نمی ترسیدم...

عطر خوب
قهوه مي دهي !
و خواب را
از سرم
مي پراني !
بگو سالها
بي خبر از من
ته کدام فنجان
فالم آرمیده
بودی؟!

خاکستر سیگارم را 


به تو ترجیح میدادم

چون او حنجره ام رابه آتیش کشید

اماتو وجودم را

یه مرد نیاز داره فوتبال ببینه با دوستاش بره بیرون ، پیپ بکشه ، گاهی کتاب 

بخونه و به اخبار خاورمیانه گوش بده ؛ بذارید راحت 
باشه از خودتون زندانبان نسازید ...