و زندگی تلخ است
قهوه همان آرزوهای ماست
همان قهوه ای که ما از روزگار تلخِ تلخ می خواهیم
همان قهوه ای،
که روزگار برایمان می آورد
وما
از تلخی آن شکر میریزیم ،شاید کمی تلخینش کمتر شود
زندگی همان منوی زمان است،
همان گارسونی ست که منو را به دست ما میدهد
و می گوید، چی میل دارید؟
وما میگوییم آیا اینجا کشیدن پیپ آزاد است؟
راستی
کنار میزمان پیر مردی را میبینم کتاب بدست ، پیپ میکشد و می خواند، تلخ ترین روزگارش را.
و به یاد روزگار تلخش، قهوه تلخ می نوشـد
آری روزگار و زمان و سرنوشت
قهوه را تلخ کرده اند
و پیپ یار تنهایی و شکر ماست

از عطر نارنج ها، خبر بیاور ...
از بوی اسپرسوی مست کننده...
از آواز قناری ها ...
و آسمانی صاف ...
و آفتاب و زمین، که
صبح را،
به آغوشت رسانده
تا طلوع بهار
به نوبرانه های عشق برسد!
تو دست هایت
عطر زندگی می دهد ...

صبح است و
گنجشکهای شوخ طبع
در تکاپو....

تیر است و
دلهای بیقرار
در هیاهو.....

آرام میشوم
اگر مهربانی دم کنی
با یک فنجان قهوه از جنس محبت
و دو قاشق از عسل چشمانت......

پنجشنبه می‌توانست
زیباترین روز هفته باشد
تا این که چشم‌های تو
از تقویم روی دیوار کم شد
و پنج شنبه‌ها
پر شد از نبودنت ...
پر شد از فنجان های قهوه
پر شد از دود پیپ ...

"چهارشنبه" غمگین‌ترین روز من است
هضمِ تلخیِ "روزهای گذشته" نبودنت
رسیدنِ پنج‌شنبه و بی قراریِ
ندیدنت... وای از "جمعه‌ها" و دلتنگیِ
نداشتنت و عطر دود پیپم که دیوار های اتاق به آن اعتیاد دارند ...

چه قدر قهوه که ننوشیدم
در کافه‌ هایی که با تو نرفتم
و چه نیمکت‌ها
که مرا کنار تو
ندیده فراموش کردند...

‍

به #تُ فکر میکنم
و به پیاده‌رو هایی که قدم نزدیم
به غروب هايي كه نديديم
به مهماني هايي كه نرفتيم
به قهوه هايي كه نخورديم
به دست هايي كه نگرفتيم ...
به #تُ فكر مي كنم
به #تُ كه "ن" آور تمام فعل هايم شدى ...

شاعرها
اهل جنگ و دردسر نیستند؛
خیلی که از دستت دلخور باشند
کنار پنجره می نشینند ، پیپ میکِشَند و
روی یک کاغذ
می نویسند " تو "
و مچاله اش می کنند...

گاهی
نه قهوه
نه پیپ
نه خیابان
نه تنهایی
نه ساعت ها قدم زدن
میتواند یک مرد را آرام کند!
چاره اش فقط و فقط صدای یک زن از پشت تلفن ...!

میگفت :
قهوه "تلخ"
دهن و گَس میکنه ...
دوست ندارم قهوه رو تلخ بخوری !
حالا نیست...!
ببینه "تلخی" رفتنش
چجوری احساسمو گَس کرده !