در این آخرین روز سال قهوه می‌نوشم و با فنجانش
فال دیدار تو را می‌گیرم
قهوه ی دوری چشمان تو را
رو به تنهایی تلخ
پی شیرینی آغوش تو
من می‌نوشم
امشب اما
دل فنجان خالیست
جای این هیچ
پر از بودن توست
رو به آغوش نگاهم...
قهوه هایم باشد
سهم نوشیدن تو ...

باز عصر سه شنبه و
همان کافه ی همیشگی
آخرین میز کنار پنجره

دو فنجان قهوه
از همان ها که دوست داری

تو قهوه ات را مینوشی و من
محو تماشایت میشوم

حرف میزنیم
میخندیم
و باز نگاه سرد و سنگین مردم

همه مرا با دست نشان میدهند
همه فکر میکنند
دیوانه ام

همه فکر میکنند
دارم با خودم حرف میزنم

انگار
هیچ کس غیر از من
تو را نمی بیند
اصلا بگذار فکر کنند
تو نیستی و من دیوانه ام

بی خیال حرف مردم
قهوه ات را بنوش
عزیزتر از جانم...

‏شاعری در من است

که صبح های دوشنبه را

بیدار می شود،

تنهایی،پیپ می کشد،قهوه می نوشد.

وبا خودش ،می رود

تا غروبِ جمعه....

وسالهاست

که هجوم تکرارها

اورا مجاب نکرده
به تنهایی

«عادت »کند..!!

"چهارشنبه" غمگین‌ترین روز من است
هضمِ تلخیِ "روزهای گذشته" نبودنت
رسیدنِ پنج‌شنبه و بی قراریِ
ندیدنت... وای از "جمعه‌ها" و دلتنگیِ
نداشتنت و عطر دود پیپم  که دیوار های اتاق به آن اعتیاد دارند ...

تلخیِ تمامیِ قهوه هایِ دنیا را

میتوان به شیرینیِ انتظارِ تو 
جرعه جرعه نوشید و 
باز شیرین وار 
شب تا صبحِ هر ابدیتی را
با چشمانی پر خواب به انتظار نشست

تو شیرین ترین فرهادِ شب های منی

یکی از همین روزها
پیپم را عوض میکنم!
تقویم را بهم می ریزم!
دلتنگی ام را می دهم باد ببرد،
پیچکی میشوم بر دست هایِ عاشقِ تو
و دیگر هیچ غروبی
غروبِ جمعه نیست ...

انسان ها که عاشق شوند

صلح طلب ترین

موجوداتِ روی زمین می شوند

و تنها گزینه ی روی میزهایشان

عشق خواهد بود

و یک فنجان قهوه یِ تلخ

که با بوسیدنِ یار شیرین خواهد شد...

دلم خلوتی ساده می‌خواهد
چند خطی شعر فروغ
یک پیپ با دو فنجان قهوه
كمی سكوت
و او، كه پايان هر قطعه
دستش را زير چانه بزند و بگويد:
باز هم بخوان...

پنج شنبه ها را

باید آرام نشست

حوالی دوست داشتنت

وبا دوفنجان قهوه لبریز از عشق ، در خلسه آغوشت فرو رفت

‍ ‍ ‍ طبق معمول پیپم را چاق میکنم و قهوه می نوشم ؛؛
و جمعه را سر می کشم ..
در خالی ترین اتفاق عرف تقویم ،
که گواهی خبری از تو،
در آن رقم نمی خورد..
قهوه می نوشم..
و باز کوک دلتنگی ام را، به عمق
ناسور وصله های مندرس امیدی محال گره می زنم...
آهای !!
دور مانده از دستانم ..
باز جمعه ی معروف، چون همیشه می بلعد مرا ..
به بهای اندیشه های خوش خیالی ام، از تو ..