بی رَحمترين چَرخه ىِ طَبـيعت، تَبديل شُدنِ آرزوهـات بِ دودِه

تلفنت را بردار
به من زنگ بزن
و مرا به یک کافه دعوت کن
به صرف قهوه ...
راستش را که بخواهی
این عصرهای پنجشنبه
بدون تو
راحت از گلویم پایین نمیرود !

از پاییز ، یک پیپ و همین  صندلیِ دو نفره‌یِ چوبی ما را بس، که رها شویم از هر آنچه که نامش را دلتنگی نهادیم...

پیپ بکشید ، قهوه بنوشید!
موسیقی گوش دهید؛
و دقایقی به هیچ چیز فکر نکنید...
شاید زندگی همین باشد...

فنجان قهوه، خالی از آزادی من است
باید که انقلاب در این فال کرد و رفت..

اتاقی که بوی تلخ قهوه میدهد و...
کتاب هایی که تا سقف..
نامنظم روی هم...
چیده شده اند...
فقط یک چیز را نشان می دهد...
که بعد از رفتنت...
من از آدم ها...
دل بریدم...
دل...!!!

موی ميفشان

قهوه موی بانوی من !

لبخند بزن مدام

دعوتم كن به قهوه ای در كافه ی نگاهت

اسپرسوی چشمانت

قطعا شيرينش خوردنی است !

امروز
شهریور
سراغ تو را از من
میگرفت
بی آنکه چشیده باشمت
در فنجان آغشتہ بہ پاییز...?

و شهریور مرد عاشق پیپ کشی بود
مُرَدَد
بین ماندن و رفتن
مسافری که
با یک چمدان می آید
و با یک چتر می رود...!!
‌

وقتی که تو نیستی

من حُزن هزار آسمانِ بی اردیبهشت را
گریه می کنم

یک پیپ و فنجانی قهوه در سایه های پسین،
عاشق شدن در دی ماه

مردن به وقتِ شهریور

وقتی که تو نیستی
هزار کودک گمشده

در نهان من

لای لای مادرانه تو را می طلبند.