‌
زمستان است ...
دو میل و یڪ ڪاموا ...
و من خیال می بافم ...
خیالِ تو را
و اندازه می زنم با دورِ بی تفاوتی ات
اندازه نمی شود...
می شڪافم...
و دوباره از سر می گیرم
می بافم
و اندازه می زنم ...
و باز می شڪافم...
و دوباره از سر می گیرم...
و دوباره...
زمستان تمام می شود
و خیالِ نیمه بافته ام ...
بلاتڪلیف می ماند...
درست مانند فنجان های دست نخورده روی میزهای کافه ...

عاشق بودن تنهایی غریبی ست

نه دل می ماند و

نه دلداری

کاغذهایت همه خالی از واژه می شوند

کتابهایت همه سفید

پیپ هایت همیشه روشن

فنجان قهوه ات پراز سرنوشت تلخ

عاشق بودن جهان تنهایی ست

باران تنهایی ست

پیاده روی در شهر تنهایی ست

عاشق بودن

پنجره ای ست روبروی قبرستانی وسیع

که تنها یک گور دارد

آن هم تنهایی ست

چای ، قهوه ، کاپوچینو ، نمی دانم

هر کدام که دیرتر خنک و تمام شود

تا بهانه ‌ی با #تو بودنم بیشتر شود

حداقل مواظب قهوه ات باش...
که از دهان نیفتد...!!
من یکبار از چشمانت افتادم...
برای هفت پشتم بس است...

دو فنجان قهوه سفارش می دهم
و بی محابا دست های
تو را می گیرم

          راحت باش !
هیچ کس ما را نخواهد دید

اینجا
     ...کافه خیال من است...

سیل بیاید،
برف ببارد،
طوفان بشود،
اصلا، همه ی دنیا را،
باد و برف و باران ببرد،
به من هیچ ربطی ندارد!
وقتی تو،
دلم را برده ای.
وقتی عشقت، طوفان به پا می کند هر دم.
وقتی نبودنت، بارانی ام می کند.
وقتی خواستنت،
طعم قهوه ی گرم
در یک روز برفی را دارد... .

برف میباردومن چشم به راهت هستم
درپےآتشےازبرق نگاهت هستم

قهوه وچایےونسکافه مراگرم نکرد
چون به دنبال همان شال سیاهت هستم

شب وتنهایےوسیگارولے فندک نیست
من فقط منتظرشعله ےآهت هستم

دلم تنگ می شود،
گاهی
برای حرف های معمولی
برای حرف های ساده
برای « چه هوای خوبی ! »
« دیشب چه خوردی؟ »
برای ... و چه قدر خسته ام
از « چرا؟ »
از « چه گونه ! »
خسته ام از سؤال های سخت !
پاسخ های پیچیده
از کلمات سنگین
فکرهای عمیق
پیچ های تند
نشانه های با معنا ، بی معنا
دلم تنگ می شود،
گاهی برای
یک « دوستت دارم » ساده
دو «فنجان قهوه ی داغ»
سه « روز » تعطیلی در زمستان
چهار « خنده ی » بلند !
و
پنج « انگشت » دوست داشتنی ...

فرقی ندارد کجایی،اما...
دلت که هوایم را کرد
گل های حیاط را صدا کن حوالی ات نفس بکشند
این هوا
هوای خرداد است
حتی اگر میانه ی زمستان باشی!
دلت که هوایم را کرد
پلکهایت را ببند
کمی به من فکر کن و بعد...
از چشم های قهوه ای ات دو فنجان برایمان بریز!!
دلت که هوایم را کرد
موهایت را بباف
آسمان را سر کن!
رنگین کمان هم روی صورتت میهمان کن و خورشید را بپوش!
دلت که هوایم را کرد صدایم بزن
پنجره را باز کن و چند قدم عقب تر بایست!
من هنوز برای رسیدن به آغوشت کودکانه می دوم!
خلاصه دلت که هوایم را کرد
هوایی ام کن!
حالا این تو،این دلت و این دلم!
بسم الله...

یک فنجانِ گرم،
مهمانِ من باش...
جایش تمامِ زمستان را
سر میکشم!...