و شاید پیپ
اختراع سرخپوستی بود
که می خواست
به معشوقه اش
پیام کوتاه بدهد...

صندلی های لهستانی
سیگارهای کوبایی
میزهای هندی
قهوه های فرانسوی ...

هیچ چیزِ این کافه ی لعنتی
جز جای خالیِ تو
اینقدر اهلِ این حوالی نیست ...



??????✅

https://www.pipeclubiran.com/
انجمن پیپ ایران

هیچ دوست ندارم موقع پیپ کشیدن یکی بهم ظل بزنه....چرا دستات میلرزه؟ توکه کشتنو خوب بلدی! من غول آخر این بازیم... بیا این بازی لعنتیو تموم کنیم....فقط یادت باشه اگه به قلبم شلیک کنی! اول خودت game over میشی ...

راستش را بخواهی
از موقعی که رفته ای
هیچ چیز تغییر نکرده است ،
- من هنوز قهوه می خورم
- پیپ میکشم
- پیاده می روم
اما ...
- تلخ تر
- بیشتر

چشمان بلوطی ات
از سراشیبی
افتاب فرو میریزد

درون قهوه ای ک ب یادت
در دهان سکوتم
مزه بوسه های نداده ات رامیدهد
میبینی
چه شیرین
تلخم میکنی از حجم نبودنت

من فاڸ قهوه را قبوڸ ندارم
عطر قهوه ڪہ بلند مي شود
قلبم
با ضرباڹ دردآورش
به مڹ اطمیناڹ مي دهد
نمي آیي…
حالا تعبیر تہ فنجاڹ
هرچہ ميخواهد باشد…
خیالي نیست…
تو دیگر رفتہ ای…

وقتی نفهمی کی پیپت را روشن کردی و کی کشیدی و کی خاموشش کردی یعنی یک جای کار می لنگد بدجور

مردی که روبروی تو پیپ می کشد
در فکر گفتگوی تو پیپ می کشد
وقتی که می روی و دلش تنگ می شود
بی شک به جستجوی تو پیپ می کشد
این بار بی تو فاصله ها را نمی دود
در سوگ آرزوی تو پیپ می کشد

بوی یلدا را میشنوی؟
انتهای خیابان آذر...
باز هم قرار عاشقانه پاییز و زمستان..
قراری طولانی به بلندای یک شب..
شب عشق بازی برگ و برف...

پاییز چمدان به دست ایستاده !
عزم رفتن دارد...
آسمان بغض میکند... میبارد.
خدا هم میداند عروس فصل ها چقدر دوست داشتنیست...?

کاسه ای آب میریزم پشت پای پاییز...
و... تمام میشود?

پاییز، ای آبستن روزهای عاشقی، اظطراب های قبل از فال قهوه، قدم زدن های عاشقانه زیر باران، ارامش بعداز کشیدن پیپ ...
رفتنت به خیر...
سفرت بی خطر ?

آخرین حرف هایمان را زدیم
دلت گیرِ من بود
اما قصدِ رفتن داشتی...
مثل بچه ای که میخواهد بخوابد
و خوابش نمی برد...
آخرین لحظات سرم را روی پاهایت گذاشتم
با دقت برایم شعر میخواندی
با ظرافت موهایم را چنگ میزدی:
پلک هایم را بسته بودم:
و داشتی با تمنا نگاهم میکردی...
ساعت را نشانه رفتی و دلم لرزید...
وقت رفتن رسید
و جز خداحافظ حرفی نزدیم...
از هم جدا شدیم و
تا چند کلیومتر رفتنت را نگاه میکردم
نگاه کردم
تا جایی که شال قرمزت لای جمعیت گم شد...
آمدم 
اما چه آمدنی
آدم ها را می دیدم
اما صدایشان را نمیشنیدم
سوار مترو بودم
که رسیدم به ایستگاه تاتر شهر...
هنوز خیلی تا مقصدم مانده بود
اما بی اختیار زدم بیرون...
نمی دانم کجا ...
فقط باید میرفتم
باید راه میرفتم...
آسمان آماده ی تاریک شدن بود 
و پرتوهایِ نورِ ماه با وسوسه برگ های درختانِ ولیعصر را می بوسیدند
انگار هر شب قرارِ بوسه داشتند...
سایه ی معاشقه شان حالِ خیابان را بی تاب کرده بود
و حال من را شوریده...
من نمیدانستم
کجا می روم
اما قدم هایم میدانستد
و مرا به کوچه ی بن بستی بردند
که قصه از در و دیوارش میریخت...
دیدنِ آن کافه...
در آن فرعی و کوچه ی بن بست کافی بود
تا تکیه دهم به دیوار و زل بزنم
به مردی که روی کاناپه نشسته بود
و به هیچ چیز نگاه میکرد!
وقتی تصویری در چشمانِ آدم جا بماند
به هیچ چیز زل میزند
و فقط آن تصویر را نگاه میکند!
تصویرِ چشمانی زیر باران
تصویرِ خنده ی بعد از بوسه
یا چه می دانم
تصویر پاهایی که می روند و
خاطره ای که جا مانده...
کافه ی شلوغی بود...
سرو صدای زیاد...
موسیقی هایی با ریتم تند...
و خنده هایی از ته دل...
دستانت را از خاطرات بیرون کشیدم
و رفتیم نشستیم
روی کاناپه ای رو به رویِ پنجره،
تا برای خانه های راز آلودِ آن کوچه ی بن بست قصه بسازیم.... .
با صدای گرم صاحبِ کافه که سیگار تعارفم زد به خودم آمدم...
تو نبودی
من بودم
داشتم به هیچ چیز نگاه میکردم...)
کافه من اسپرسو ام را آورد
گفت مدام در وَهمی
مدام در خیالی
"ول کن جهان را قهوه ات یخ کرد"
راست میگفت
باید سرم را گرمِ کاری میکردم)
اما نه
نمیشد
سرم روی پاهایِ تو جا مانده بود...

https://tripandpipe.com

انجمن پیپ و سفر ایران