وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست
نگفتم عزیزم این کار را نکن
نگفتم برگرد
و یک بار دیگر به من فرصت بده
وقتی پرسید دوستش دارم یا نه
رویم را برگرداندم
حالا او رفته و من
تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم

نگفتم عزیزم متاسفم
چون من هم مقصر بودم
نگفتم اختلاف ها را کنار بگذاریم
چون تمام آنچه می خواهیم عشق و وفاداری و مهلت است
گفتم اگر راهت را انتخاب کرده ای
من آن را سد نخواهم کرد
حالا او رفته
حالا او رفته و من
تمام چیزهایی را که نگفتم می شنوم
او را در آغوش نگرفتم و اشک هایش را پاک نکردم
نگفتم اگر تو نباشی زندگی ام بی معنی خواهد بود.
فکر می کردم از تمامی آن بازی ها خلاص خواهم شد.
اما حالا تنها کاری که می کنم
گوش دادن به چیزهایی است که نگفتم
نگفتم بارانی ات را درآر
قهوه درست می کنم و با هم حرف می زنیم
نگفتم جاده بیرون خانه
طولانی و خلوت و بی انتهاست
گفتم خدانگهدار موفق باشی
خدا به همراهت او رفت
و مرا تنها گذاشت
تا با تمام چیزهایی که نگفتم زندگی کنم

بعضی‌‌ها "دلنوشته هایشان "خوب است
بعضی‌‌ها "آرامش صدایشان آنطرف خط" خوب است .
بعضی‌ها "قهوه خوردن با آنها" خوب است این بعضی ها خودشان "چقدرتنهایند"...........!!!!!!

در زندگی آدمها
یک روز
یک جا
اتفاقی می افتد
که شخصی از همان روز
از همان جا
دیگر مثل ثانیه پیش خود نیست ...
دیگر پیاده جایی نمی رود ،
دیگر باران را دوست ندارد،
دیگر دلش برای بوی قهوه پر نمی کشد ،
و از همه بدتر دیگر نه دل می برد و نه دیگر دلش می رود ...

قهوه‌ی هیچ کافه‌ای ،
تلخ‌تَر از ،

جای خالیِ وجودت ،
روبرویِ نگاهم نیست

تلخ شدم از نبودنی که ،

هیچ اُمیدی ،
به آمدنَش نیست

قهوه خوشمزه است …
خوشمزگی اش ،
به همان تلخ بودنش است ،
وقتی میخوریم تلخی اش را تحویل نمی گیریم ،
اما
می گوییم چسبید …!
زندگی هم روزهای تلخش بد نیست ،
مثل قهوه می ماند …!
تلخ است
اما
لذت بخش …
تلخی هایش را تحویل نگیر …
بخند و بگو عجب طعمـــی !

از چه بنویسم ؟؟؟!

از واژه هایی كه از دریای خیالم سرازیر شده اند و

كم كم نابودم میسازند...

از تلخی های این زندگی...

بی وفایی های روزگار...

قهوه ی تلخ این زندگی را بار ها چشیده ام اما

اما نیازی به شكر ندارم

" در دنیای من شیرینی ممنوع است "
حقیقت تلخ

برایت قهوه می‌ریزم، تو از من آب میخواهی!
به چَشمت شعر می‌کارم ولیکن خواب میخواهی!

کنارت هستم و عاشق، نفسهایم همه اُمّید
مرا رفته، مرا مُرده، مرا در قاب میخواهی!

محمدصادق زمانی

برایت قهوه می‌ریزم
کمی‌ شیر ...
دو قاشق شکر
می‌گذارم جلویت روی میز
گلدان گل را کنارتر می‌گذارم
تا بهتر ببینمت
قیافه‌ی جدی به خودم می‌گیرم
و با لهجه‌ای که حالا برای خودم هم بیگانه است می‌گویم:
قهوه‌ات سرد می‌‌شود
هرکجا که هستی‌
زودتر به خانه بیا
و همانطور می‌نشینم‌ تا تو یک‌روز بیایی ...

نیکی‌ فیروزکوهی

بی تو هم می‌شود زندگی کرد
قدم زد، به یادت قهوه ای بی شکر نوشید، فیلم دید، سفر رفت؛ …
فقط
بی تو نمی‌شود به خواب رفت!

از تمام دنیا

یک صبح سرد....

یک قهوه داغ....

و یک صبح بخیر تو برایم کافیست....