بی خیال … دیگه خسته شدم !
یه سیگار روشن کردمو چشمامو بستمو خودمو سپردم به قایق شکسته ی سرنوشت …
به هرجا برد بدون منزل همون جاست …

من به پای عشق تو سوختم و تنها سیگار بود که برای پر کردن جایت به پای من می سوخت …
این را بدان تو نیز روزی خواهی سوخت …
درست مثل من و سیگارم !!!

هوای تو از دود سیگارم هم مضر تر است …
دود سیگار به سرفه ام می‌اندازد ؛ هوای تو به گریه ام !!!

انگار آخرین سهم ما از هم همین سکوت اجباریست …
این سیگار که در دستانم هست دارد میسوزد و صدایش درنمیاید … مثل من …

شبی گفتم به سیگارم که از جانم چه می خواهی ؟
نوشت با خط دود خود به دردت میخورم گاهی
تو بر من مینهی آتش که درد خود کنی تسکین
من بیچاره میسوزم تو از حالم چه میدانی ؟

امشب می خواهم ترکت کنم مثل سیگاری که هنوز یک “بسته اش” را در جیبم دارم …

سیگار یه درس خوبی به من داد :
به پای کسی بسوز که نفسشو خرجت کنه …

من دیوانه نیستم
من فقط یک جور خاص که دیگران نمیتوانند پیپم را دوست دارم …

زندگی مثل سیگار است ، روشن که شد ، بکشی یا نکشی ، تا انتها می سـوزد !

شمرده بودم
پنج سیگار راه بود تا خانه ی تو
سیگار پشت سیگار ، کوچه به کوچه
می گردم و نمی رسم …