در زندگی آدمها
یک روز
یک جا
اتفاقی می افتد
که شخصی از همان روز
از همان جا
دیگر مثل ثانیه پیش خود نیست ...
دیگر پیاده جایی نمی رود ،
دیگر باران را دوست ندارد،
دیگر دلش برای بوی قهوه پر نمی کشد ،
و از همه بدتر دیگر نه دل می برد و نه دیگر دلش می رود ...

قهوه‌ی هیچ کافه‌ای ،
تلخ‌تَر از ،

جای خالیِ وجودت ،
روبرویِ نگاهم نیست

تلخ شدم از نبودنی که ،

هیچ اُمیدی ،
به آمدنَش نیست

قهوه خوشمزه است …
خوشمزگی اش ،
به همان تلخ بودنش است ،
وقتی میخوریم تلخی اش را تحویل نمی گیریم ،
اما
می گوییم چسبید …!
زندگی هم روزهای تلخش بد نیست ،
مثل قهوه می ماند …!
تلخ است
اما
لذت بخش …
تلخی هایش را تحویل نگیر …
بخند و بگو عجب طعمـــی !

از چه بنویسم ؟؟؟!

از واژه هایی كه از دریای خیالم سرازیر شده اند و

كم كم نابودم میسازند...

از تلخی های این زندگی...

بی وفایی های روزگار...

قهوه ی تلخ این زندگی را بار ها چشیده ام اما

اما نیازی به شكر ندارم

" در دنیای من شیرینی ممنوع است "
حقیقت تلخ

برایت قهوه می‌ریزم، تو از من آب میخواهی!
به چَشمت شعر می‌کارم ولیکن خواب میخواهی!

کنارت هستم و عاشق، نفسهایم همه اُمّید
مرا رفته، مرا مُرده، مرا در قاب میخواهی!

محمدصادق زمانی

برایت قهوه می‌ریزم
کمی‌ شیر ...
دو قاشق شکر
می‌گذارم جلویت روی میز
گلدان گل را کنارتر می‌گذارم
تا بهتر ببینمت
قیافه‌ی جدی به خودم می‌گیرم
و با لهجه‌ای که حالا برای خودم هم بیگانه است می‌گویم:
قهوه‌ات سرد می‌‌شود
هرکجا که هستی‌
زودتر به خانه بیا
و همانطور می‌نشینم‌ تا تو یک‌روز بیایی ...

نیکی‌ فیروزکوهی

بی تو هم می‌شود زندگی کرد
قدم زد، به یادت قهوه ای بی شکر نوشید، فیلم دید، سفر رفت؛ …
فقط
بی تو نمی‌شود به خواب رفت!

از تمام دنیا

یک صبح سرد....

یک قهوه داغ....

و یک صبح بخیر تو برایم کافیست....

تو نیستی
اما من برایت قهوه  میریزم
دیروز هم نبودی که برایت بلیت سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرقی میکند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم

بعضی آدم ها برایمان یک فنجان قهوه تلخند در مسافرخانه ای بین راه شبی برفی...
بعضی ها کبریتی کوچکند که تاریکی هایمان را روشن کنند تنها برای چند لحظه ی کوتاه، تنها برای چند لحظه...
بعضی ها اما توی چشمهایمان حلقه میزنند
بعد می افتند...
روی گونه های منی حالا
سر میخوری
میرسی به لبهایم
بعضی آدمها چقدر تلخند...