مطمئنن داغ از دست ِ عزیزی دیده اند  
یا که قاب ِ عکس و روبان روی ِ میزی دیده اند
 
اینچنین در باد می چرخند و هوهو میکنند  
رفتن ِ بر باد ِ گل در برگریزی دیده اند  

هفت دریا را نمی خاهند حتی قطره ای  
ارزش ِ دنیا به مقدار ِ پشیزی دیده اند  

روی گردانند از آیینه های ِ روبرو  
خواب ِ شاید دلبر ِ پا در گریزی دیده اند

روحشان زخمی و خون از خنده هاشان میچکد
شک ندارم خنجر ِ ابروی ِ تیزی دیده اند

فالشان و حالشان تلخ است و شیرین میزنند
عمق ِ فنجان قهوه ی ِ چشم ِ غلیظی دیده اند

من نمیدانم چرا دیوانه ها عاشق ترند  
آخر از این عشق ِ لامصب چه چیزی دیده اند

قهوه ست چشمهای تو، خوابم نمی بَرَد!
هی قهوه میدهی تو وُ دل قهوه میخَرد!

وقتی به چشمهای تو من پیله میکنم
پروانه وار، چشم تو از پیله می پَرَد!

از بس حیا وُ حُجب تو داری که این مرا
لب های با خُدات به معراج می بَرَد!

اخموست دستهای تو تا دست میدهم
رؤیای دست های مرا، پرده میدَرَد!

با من کمی، فقط کمی اَی عشق، خوب باش
بی مهریَت برای دلم، قبر می خَرد!

یادت همه را به قهوه مهمان کرده
در قلب همه دوباره طوفان کرده



آرام ببار ، صورتش بارانیست
مردی که دلش هوای باران کرده

خسته ام بعد تو از این همه شب بیداری
دم به دم یاد تو و درد و غم و بیداری

برو هر جا بنشین پشت سرم حرف بزن
این چنین نیست ولی رسم امانت داری

قهوه ی تلخ رقیبان که مرا خواهد کشت
سهم من از تو شد این رسم بد قاجاری

دل من خواست که یک بار دگر برگردی
دیگر از جانب من نیست ولی اصراری

همه گفتند که تو خنده کنان می رفتی
خسته ام از تو و این ماضی استمراری

کم كم مرا نبود تو نابود مى كند
در قهوه خانه اى كه مرا دود مى كند

هى آه مى كشم و همين آه هاى من
تبريز را هميشه مه آلود مى كند

حس مى كنم كه جاده ى وصل من و تو را
برف غرور ماست كه مسدود مى كند

تصويرهاى تازه ى شعرم فقط مرا
دارد به چشمهاى تو محدود مى كند

عشق تو را خريده ام اينك مشخص است
در اين معامله چه كسى سود مى كند

او قول داده است كه ما مال هم شويم
آرى خدا هر آنچه كه فرمود مى كند

جمعه ها در پس دیوار دلم می گیرد
میروم کافه و بسیار دلم می گیرد

بعد هر قهوهٔ اسپرسو که شیرین خوردم
می کشم مثل تو سیگار دلم می گیرد

ناگهان بین رفیقان که خوشم با یادت
مثل یک آدم بیمار دلم می گیرد

میزنم سمت خیابان ولی عصر، غروب
یاد آن خاطره هر بار دلم می گیرد

و تو گفتی که به من دل نسپر رفتنیم
گفتمت دست نگه دار دلم می گیرد

عاشقم کردی و گفتی که دل از من برکن
من از این قصهٔ بودار دلم می گیرد

چند سال است گذشته است و هنوزم که هنوز
قدر یک کافه و دیدار دلم می گیرد...

گفتم به برف ها که نشستند بر تنت
من راضيم به بوسه اي از شال گردنت

دارند رد پاي مرا پاک مي کنند
اين ابرهاي مست تو و راه رفتنت

بايد تمام سال ببارند بعد از اين
هر فصل را بروي زمستان دامنت

ديگر کلاغ ها همگي کوچ مي¬کنند
در چشم هاي قهوه اي سرد روشنت

من ماندم و سپيدي يک شهر بعد تو
با برف ها که جاي من از شال گردنت...

تو کمی مال منی...گرچه کمی هم خوب است
تو نرو...دور نشو...دور ِ همی هم خوب است

قهوه خوب است و تو خوبی و بُرش‌های خیال
تیشه شیرین شده و چای ِ دمی هم خوب است

گرچه شیراز به پالوده‌ی خود مشهور است
گرم ِ من باش...که خرمای بمی هم خوب است

چاق شد آتش قلیان و تو رقصان در دود
در بغل، گاه...خیال ِ قلمی هم خوب است

تو تماشای منی...باز تماشای توام
عشق ِ رسواشده‌ی...جام ِ جمی هم خوب است

فرض کن داغ شده شط و لب ِ کارون‌ایم
به خدا بوس و کنار ِ...بلمی هم خوب است?

بوی قهوه
عطر نفس های توست
که قراری عاشقانه را
در کافه یی قدیمی
برای ام زنده می کند...

یادش بخیر!

زنی که روبه روی ام می نشست
حالا
چند سالی ست
میان شعرهای من
تنها زندگی می کند...!

جای لبهای تو گویا?

لب فنجان مانده☕️

با خودم می گویم

قهوه اینبار چرا?


در دهنم شیرین است.........?