بالاخره کار خودت را کردی! بعد آن‌همه بالا و پایین رفتن و مشورت کردن با این و آن و قهوه خوردن در کافه‌های مختلف و موشکافی منوها و در و دیوار و میز و صندلی، حالا آماده‌ای کافه‌ی خودت را راه بیاندازی… همیشه عاشق این کار بودی. باریستاهایت را انتخاب کرده‌ای و دنبال جای مناسب هم گشته‌ای و پول برای خرید تجهیزات کنار گذاشته‌ای و یک دکوراسیون خاص… اما… اسمش را چه گذاشته‌ای؟ اصلاً گزینه‌ی خاصی مد نظر داری یا مانده‌ای از میان شش هفت تا اسم خوش رنگ و لعاب کدام را انتخاب کنی؟ شاید هم یک اسم خاص بوده که تحریکت کرده و سوق داده به سمت کافه راه انداختن… هر کجای این طیف که باشی بد نیست چند معیار و مسیر را بدانی.
پیش از هر چیز یک فنجان (یا اگر دوست داری لیوان!) قهوه‌ی حسابی بریز چون برای فکر کردن به این موضوع و تصمیم‌گیری به حواس جمع نیاز داری.
نام‌گذاری کافه درست مانند هر کسب و کار دیگری، نقشی حیاتی در موفقیت کافه دارد. با نگاهی به کافه‌های موفق می‌بینی هستند کافه‌هایی که با یک نام معمولی یا خنثی، به موفقیت رسیده باشند اما بسیاری از کافه‌های پررونق نام‌های خوبی دارند. اما برای رسیدن به نام خوب چه باید کرد؟ چه مسیری را باید طی کرد؟ آیا همین کافی‌ است که با دوستانتان در یک شب‌نشینی، نام‌های دلخواهتان را پیشنهاد بدهید؟ می‌توان حدس زد که هستند یکی دو نفر که بگویند «همیشه دلم می‌خواست کافه‌ای داشته باشم و نامش را […] بگذارم.» البته که حس خوبی است. رسیدن به یک آرزوی قدیمی. اما راه‌اندازی یک کسب‌وکار چیزی بیش از تحقق یک تصویر دوست‌داشتنی است. به ویژه وقتی به شکست و انواع ضررهای مالی و روحی فکر کنی!
برخی رویکردهای رایج فعلی در انتخاب نام (دست کم در ایران) از این قراراند:

نام‌های کوتاه و شیرین!

به گمان خیلی‌ها نام باید کوتاه و ساده باشد و «دوست‌داشتنی». البته که گاهی نتایج خوبی هم حاصل شده اما نباید موفقیت نام‌های کوتاه و ساده را صرفاً حاصل «کوتاه بودن و ساده بودن» آن‌ها دانست.
با ما همراه باشید در ادامه این مطلب جذاب...

عرض سلام و ادب و احترام محضر همه دوستان و همراهان انجمن
چند روزی به دلیل مشغله زیاد کاری از فضای انجمن دور بودم و انشاالله از امروز با مطالب جدید در خدمت شما عزیزان خواهم بود.
با آرزوی لحظات خوب و خوش برای دوستان گرامی،از خداوند بزرگ برایتان بهترینها را تمنا میکنم.

مرا مي پرسیدند:

« تو که اهلِ پیپ نبودي، چرا پیپ میکشي؟ »

در جوابشان گفتمـ:

مگر او اهلِ رفتن بود که رفت؟

قهوه
 می داند
حال ِ من تلخ است ،


 خودش را به تلخی می زند

اين بار واقعا دلم گرفته است
نه از كسي
نه از مخاطب خاصي
اين بار از خودم گله دارم
كه چرا قدم زدن روي برگ ها و گرفتن دستي گرم و نوشيدن قهوه اي گرم در كافه اي دنج را حتي در خواب هم نميبينم
چه برسد به واقعيت...!

قهوه میریزم برایت،نیستی آنسویِ میز

هی شکر میریزم و تلخ است جایِ خالی ات ...

یک میز پر از خالی
دو نیمکت معطل تنها
نشسته منتظر یکی
تا نفس بکشد با تو

در تمام کافه های جهان
بوی سُکر آمیز عطر حضورت
و تریاق قهوه را...

می چسبی به من
شبیهِ قهوهِ بعد از کار
پیپ بعد از قهوه
یا عطرِ بازمانده بر لباسی که پارسال می پوشیدی ...
می چسبی
به اندازه ی تمامِ فالوده های تابستان
تمامِ گوجه سبز های نمک زده ی سیدخندان ..
به اندازه ی باران
وقتی کولر روشن است!
می چسبی

تو آخرین لذتِ دنیایی
که اشتباها اینجا به دنیا آمده ..

تو مثل «لوركا»يي! قرار ساعت پنجي!
جيغي! شبيه لاك قرمز، كفش نارنجي

از دلخوشي هايت دويدن زير باران است
يا قهوه خوردن توي كافه گوشه ي دنجي

هرچند معمولي ولي مثل خودت هستي
در هيچ اسم و هيچ تصويري نمي گنجي

سختي شبيه يك كتاب فلسفه بر ميز
راحت شبيه گريه هاي «اكبرِ گنجي»

در جمع روشنفكرها با خنده مي گويي
كه قهرمانت هست و بوده «باب اسفنجي»!!

اسب سفيدت را نمي دانم ولي داري
يك دستبند سبز مثل آخرين منجي

من شاعرم، گيجم، غم انگيزم، بداخلاقم...
اما تو خوب مطلقي! از من نمي رنجي

تو واقعیت داری
مثل قهوه،
مثل بی خوابی...
و یا شاید
خیال باشی
مثل فال،
مثل خواب...
تو
چه واقعیت باشی
چه خیال،
کامم از نبودن تو
تلخ می شود...