بلاخره پیدا کردم!

کافه ی خیالم رو
میز یک نفره
با دو تا قهوه ی تلخ
و اون یکی که همیشه دست نخورده باقی می مونه!

درود بر همگی ،

من تازه یه ماهه پیپ کشیدن و شروع کردم ..
توتون اولم blue foggy بود که هنوز تموم نشده،

خود توتون طعم خیلی نرم و جالبی داره ...اما موقع کشیدن پیپ من اصلن طعمشو حس نمی کنم ....البته به این معنی نیست که طعم تلخ یا بدی داره ..فقط طعم
توتون و متوجه نمی شم..قهوه و نسکافه هم در حین کشیدن پیپ امتحان کردم ..خیلی تفاوتی ایجاد نکرد.
کسی نظری نداره ؟!

تمام فنجان های قهوه

که می گفتند

ما به هم نمیرسیم را شکستم

و فنجانی دیگر خوردم ...

...فالی دیگر گرفتم ...

از بس قهوه خوردم ...

به گمانم

یک قرن بیدار باشم.......!

سرد شده ای.......
        مثل این فنجان قهوه.......
                اما نمیدانم چرا از دهانم نمی افتی.......



                                 

در باز شد
اینبار پسرکی تنها طعمه بود،
طعمه ی صندلی های واگیر دار کافه.
داخل شد،نگاهی کرد،گوشه ترین میز را انتخاب کرد..نشست
یقه ی پیراهن مردانه اش را مرتب کرد
لباس سفید سیگاری را ب آتش کشید..
با چشمان جذاب و درشتش ب دیوار روبرو خیره شد،غرق شد..
کام های سنگین،ریه های انباشته از دود را دربر داشت..
اما اگر راستش را بخواهید..
ن آن کام های سنگین
ن سیگار های بعدی
ن خیره ماندن و ن هیچ چیز دیگری
برج فروریخته ی درونش را از نو نمیساخت..
گمانم او هم چون من
دیروز،امروز،فردا و همیشه، کسی چون تورا زندگی میکرد...

در کافه
کنج دیوار
رو به روی هم

خوب شد قهوه مان را نخوردیم !
حرفهایمان به اندازه کافی تلخ بود

و آنگاه كه ماهي ها در اب خفقان گرفت
و جمع دو و دو چهار نشد
انگاه كه جوجه اي براي شمردن در اخر پاييز نماند
و چشم هايم به راهي كه هرگز نيامدي خشك شد و فنجان قهوه رو برویم به ارامی سرد شد..
من هم اتش سيگارم را روي گردن نيمه جان خاطره ات خاموش كردم
وحالا .......
يادم تورا فراموش صميمي ترينم

ﮔﺎﻫﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻦ ﮐﺠﺎﯾﯽ،
ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺭﺳﯿﺪﯼ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻧﺮﺳﯿﺪﯼ،
ﮔﺎﻫﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﻓﻘﻂ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻦ...
ﯾﺎﺩ ﻗﻮﻟﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺍﺩﯼ ﻧﺒﺎﺵ،
ﺗﻮ ﺗﻼﺷﺘﻮ ﮐﺮﺩﯼ ﺍﻣﺎ ﻧﺸﺪ...
ﯾﻪ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺗﻮ ﻧﺪﻩ،
ﻫﺮ ﭼﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ: ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻨﺠﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩﯼ،
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻥ ،قهوه تو سر بکش، ﻭ ﺑﮕﻮ ﮐﻢ ﻧﺬﺍﺷﺘﻢ ﺍﻣﺎ... ﻧﺸﺪ
ﯾﻪ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮ...
ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻥ...!

ه حس خوبی بود انعکاس فنجان قهوه ام در چشمان قهوه ایت ...
تلخ ترین قهوه ها را هم شیرین میکرد... من خودم تست کردم ?


نوشته شده توسط :شاعری که هیچوقت نوشته نشد...

در باز شد
اینبار پسرکی تنها طعمه بود،
طعمه ی صندلی های واگیر دار کافه.
داخل شد،نگاهی کرد،گوشه ترین میز را انتخاب کرد..نشست
یقه ی پیراهن مردانه اش را مرتب کرد
لباس سفید سیگاری را ب آتش کشید..
با چشمان جذاب و درشتش ب دیوار روبرو خیره شد،غرق شد..
کام های سنگین،ریه های انباشته از دود را دربر داشت..
اما اگر راستش را بخواهید..
ن آن کام های سنگین
ن سیگار های بعدی
ن خیره ماندن و ن هیچ چیز دیگری
برج فروریخته ی درونش را از نو نمیساخت..
گمانم او هم چون من
دیروز،امروز،فردا و همیشه، کسی چون تورا زندگی میکرد...