میترسم ازاتفاقهایی که نیفتاده،
مثلا نیامدنت،ندیدن لبخندت
یااینکه روبرویم ننشینی
وفنجانی قهوه باتونخورم
یااینکه زیرباران باتوقدم نزدم
دستهایت رانگیرم
کاش میآمدی واینهمه نمیترسیدم?

پناه می برم به فنجان قهوه ام
پناه می برم به سکوت
به پاییزبه اشک به این دفتر پرازخط خوردگی به تمام چیزهایی فکر میکردم
دوستشان ندارم یک روزبدون تو دوست نداشتنی ها
دوست داشتنی ترند ?

خاطراتت در دلِ داغِ خیابان مانده است
بر کویرگونه هایت پای باران مانده است

روسری را باز کردی، باد افتاد از نفس
از گره هایی که درموی پریشان مانده است

کلبه ی عشق مرا هرچند ویران کرده ای
در دلم خاکستر عشقت، کماکان مانده است

در سکوتی غرق گشتم پشت صدها خاطره
در میان سینه اندوهی فراوان مانده است

بس که دنبال مرور خاطراتت گشته ام!
رد فالِ قهوه ات در کنج  فنجان مانده است

سیب سرخ گونه ات را بی مهابا می کنم
چون که دراندیشه ام افکار شیطان مانده است

کاش می دیدی که از آشوب عشقت سهم من
خشمِ سنگ و پایِ لنگی در بیابان مانده است

تو
واقعيت دارى
مثل قهوه
مثل بى خوابى...
و يا شايد
خيال باشى
مثل فال
مثل خواب...
تو
چه واقعيت باشى
چه خيال
كامم از نبودن
تو
تلخ مى شود...?

بوسه ات را?
بايد با قهوه ام به هَم بزنم... ☕️
بيدار شو!?
من بدون دوست داشتنت...❤️
صبحانه كه هيچ،?
صبح هم از گلويم پايين نمے رود...!☀️

??صبــحتون عـاشــقانه??

خاطرات تو همچون درختی متروکه

سایه انداخته بر روزهای دلتنگی ام

نیمکتی میسازم در کنج تنهایی

تا هر روز هنگام غروب دلتنگی

قهوه ای را در ایوان یاد تو تلخ بنوشم

امشب هم آسمان دلم بارانی ست

بدون چتر نشستم بر روی نیمکت تنهایی

در دنج ترین گوشه ی خاطراتم

تو را با آه و حسرت ورق میزنم

لبخند تو یک آلت قتــّـاله ی محض است

کافـیـست که بر گونه ی تو چـال بیفتد

چشمان تو فنجان پر از قهوه ی داغ است

تـصـویر مـن ای کـاش که در فـال بیفتد

با قاشق خود شعر نوشتم و مدادم
هم می زند این قهوه ی تلخ قجری را...

واژهء لحظهء دیدار، تو را کم دارد
نازنین، شعر من انگار تو را کم دارد

می شود یک غزل تازه کنارم باشی
شاعر و کاغذ و خودکار تو را کم دارد

می شود باز بخندی و کمی ناز کنی
قلب این عاشق بیمار تو را کم دارد

مشکل قلبی و سردرد شدنهای مرا
دکترم گفته که این بار تو را کم دارد

روز برفی و من و قهوه، هوایی دلچسب
بعد هر یک پک سیگار تو را کم دارد

هر کجا حرف ز احساس و ز عشق است فقط
روح من می شود آزار، تو را کم دارد

بی تو این ثانیه ها میل به مردن دارند
ساعت خستهء دیوار تو را کم دارد

عشق من، شعر بهانه ست که بدانی مردی
از خودش، از همه بیزار تو را کم دارد

نگیر از این دل دیوانه، ابر و باران را
هوای تنگ غروب و شب خیابان را
 
اگر چه پنجره ها را گرفته ای از من
نگیر خلوت گنجشکهای ایوان را
 
بهار، بی تو در این خانه گل نخواهد داد
هوای عطر تو دیوانه کرده گلدان را
 
بیا که تابستان، با تو سمت و سو بدهد
نگاه شعله ور آفتابگردان را
 
تو نیستی غم پاییز را چه خواهم کرد
و بی پرنده گی عصرهای آبان را
 
سرم به یاد تو گرم است زیر بال خودم
اگر به خانه ام آورده ای زمستان را
 
بریز! چاره ی این عشق، قهوه ی قجری ست
که چشمهای تو پر کرده اند فنجان را ...!?