♦️ماچا در آستانه کمبود جهانی؛ چای ژاپنی زیر فشار شبکه‌های اجتماعی

?موج جهانی علاقه به ماچا، که با ویدیوهای پرطرفدار در شبکه‌های اجتماعی به اوج رسیده، صنعت سنتی این چای ژاپنی را با بحران عرضه روبه‌رو کرده است.
?تولید ماچای باکیفیت، فرآیندی کند و پرزحمت است که با آسیاب‌های سنگی سنتی انجام می‌شود و ظرفیت آن برای پاسخ به این تقاضای انفجاری طراحی نشده است. برندهای معتبر با افزایش فروش روبه‌رو شده‌اند و موجودی آن‌ها به‌سرعت تمام می‌شود.

دلم باران میخواهد،
کافه ی همیشگی،
قهوه ی ترک،
سیگار،
نگران نباش;
دیگر نیازی به بودنت نیست...
دلم مدت هاست که تو را میخواهد...
فقط کمی دلتنگی کرده!
دل است دیگر...
تو ببخش

بعد از ٤ سال هنوز بايد حواسم را جمع كنم. گاهى كه حواسم پرتِ سكوت خانه مى‌شود يا نگاهم به عكسى مى‌افتد و فكرم پى خاطره‌ايى مى‌رود، دست‌هايم به عادت بيست و چند ساله، دو فنجان قهوه درست
می‌کنند!
خالی کردن فنجان دوم توی ظرفشویی عذاب است ...

خوشا سڪوت
فنجان قهوه ...
میز ...
خوشا نشستن
چون مرغ دریایے بہ تنهایـے
ڪہ برچوبڪے بال مےگشاید.

امروز بازهم پیپ کشیدم
آرام، زیاد، با احساس…
همه ی تورا، همه ی آنچه که از تو با من باقی مانده بود را دود کردم
با همین پیپ ایرانی پاسارگادتاباکی دوست داشتنی...

اين بار واقعا دلم گرفته است
نه از كسي
نه از مخاطب خاصي
اين بار از خودم گله دارم
كه چرا قدم زدن روي برگ ها و گرفتن دستي گرم و نوشيدن قهوه اي گرم در كافه اي دنج را حتي در خواب هم نميبينم
چه برسد به واقعيت...!

يك شهر
يك خيابان
يك كافه
يك ميز
يك صندلي
يك فنجان قهوه
يك پاكت سيگار
و يك ادمي كه ديگر هيچ احساسي ندارد.

می شود تنهایی بچگی کرد

تنهایی بزرگ شد

تنهایی زندگی کرد

تنهایی مُرد

ولی

☕️

قهوه ی غروب های دلگیر را که

نمی شود

تنهایی خورد!

قهوه را نوشیدیم
فالمان را هم گرفتیم
و مثل میز وُ صندلیِ قهوهِ ای کافه
خشکیدیم
دروحشتِ مردمکِ قهوه ایِ چشمهامان.
تو و من
در شومینه هایی غریب
در فراغی ذغالی
خواهیم سوخت...

میز کوچکی دو نفره با پارچه ی چهارخونه ی قرمز!
فکرش را بکن،
خوب نمی شد؟
کنار پنجره ای رو به خیابانی آبی،
و دو فنجان که همیشه روی آن بود،
شب هایی که باران می آمد
می نشستیم،
قهوه ای می خوردیم
و من هزار سال برایت داستان می گفتم.
اما بهتر است قهوه را خودت دم کنی،
من را که می شناسی،
متخصص سر دادن قهوه ام،
حواس درست و حسابی ندارم،
تا به خودم می آیم
همه چیز از دست رفته،
مثل قهوه هایم،
مثل قطارهایی که جا می مانم،
مثل تو!
و حالا به خودم آمده ام...
تو نیستی،
خیابان آبی نیست،
باران نمی بارد ولی من...
هزار سال است
که برایت داستان می نویسم،
و با کوچکترین چیزها به یادت می افتم...
کجا بودم؟
داشتم می گفتم...
میز کوچکی دو نفره با پارچه ی چهارخونه ی قرمز...
فکرش را بکن،
خوب نمی شد؟